Sequéncias Favoritas: L'abraçada de Peppy Miller en The Artist

Quién poiriá negar qu'amiar a la granda pantalha un projècte coma The Artist dins plen sègle XXI es pas ja una osadía que convida a l'aver en compte?. Es pas que siá un projècte ardit per se tractar meramente d'un film en blanc e negre e mayormente mut, o dich, silente; après tot seriá pas l'unica en la recenta istòria del cinèma que tracta d'emular aqueles ans de Hollywood. Es gausada pr'amor que Michael Hazanavicius es un director qu'optèt far lo sieu pròpri aumenatge a aqueste cinèma de transicion dempuèi la pròpria formula e de recorses d'aqueles ans. Serà benlèu per aiçò qu'aqueste film feniguèt en essent, malgrat los estupendos de vantarias qu'obtenguèt de la critica e la quantitat de prèmis recebuts, odiado per fòrça e aimat per d'autres.

Fauta fòrça pauc per que sapiam fin finala quantas estatuillas, de las dètz qu'es per el nomenada, obtendrà aquesta istòria sobratz lo cogant d'un actor en plea epòca de la naissença del cinèma sonòr en lo prèp liurament dels Oscars. E luènh de començar a enumerarles la quantitat de rasons qu'aquesta pellicula m'a enamorat per el, aprofièchi uèi aqueste especial de Sequéncias Favoritas per destacar una scèna immensa, magica, increíblemente emotiva.

Lo film en d'aparèncias compta pas qualquarren qu'ajam pas vist ja de divèrses còps. Un exitoso actor, George Valentin, interpretat per Jean Dujardin, quanta rason es quaus apuntan la siá tremendo semblat a Gene Kelly!, Coneis d'edart en òm de las siás estreas a una gojata cridada Peppy Miller (Bèrénice Bejo). Peppy Fenirà en atenhent un pequeñisimo papièr en lo meteis film en que participa Valentin e cal pas tròp per nos avisar qu'entre ambedós i a una atraccion importanta.

Doncas lo fach es que Peppy, qui sembla pas aver paur a brica, cèrt jorn entra al camerino de Valentin en aprofiechant qu'i a pas degun, escriu una frasa de gratitud en lo sieu miralh e, coma fariam fòrça en lo sieu luòc, abans de s'anar aprofiècha per recórrer lo luòc, gardar amb cariño los objèctes de l'ídolo. Es alavetz quand vei penjat d'un perchero un portèri amb lo sieu galera, çò huele, çò acaricia, entra òm de los sieus braces per una de las manjas e li dona vida a aqueste objècte inanimado.

Es una scèna simpla mas que me remembrèt a la meteissa magia que despreniá Chaplin quand fasiá barar als ara famoses papas en una sobremesa o a Buster Keaton en tractant de far malabares per se cauçar lo sieu capèl en Our hospitality. Es una de las scènas del film, entre divèrsas que podèm veire, qu'aunora çò qu'anèt lo cinèma d'aquel temps.

Acompanhada per la musiciana de Ludovic Bource, aquesta scèna s'elèva coma la mai emotiva e serà, segurament, aja agradat o pas, la mai remembrada de la cinta. Me soi pas picat encara amb persona qu'aja vist lo film, insistissi e mai se li aja pas agradat del tot, qu'aquesta meravilha de doça amassada entre lo portèri e Peppy, li aja pas semblat sensacional. La Bejo despren un halo de dulzura tal qu'es malaisit demorar indiferente e còsta pas veire en la siá man acariciando la siá centura, la pròpria man de Valentin.

Es aicí quand òm reconeis que los mots son pas de besonh, que mai ailà de çò que la cinta tracta d'emular del cinèma dels tardíos d'ans ‘20, aquò qu'una image val per mil mots se complís aicí a rajatablas. La veire me provoquèt remembrar totes los títols qu'ai gaudit d'aquel cinèma, dempuèi Broken Blossoms fins a Metropolis e The Artist e mai se siá un film del 2011 poiriá integrar la miá lista de melhors films classics.

Es indudable qu'un grand merit cal li autrejar a Guillaume Schiffman, encargat de la direccion de fotografia del film, qu'atenh una meravilha d'encuadre e iluminación qu'enternece en aquesta sequéncia. S'i a qualquarren, en mai, que destaqui del film es que justament la fotografia o l'aspècte visual en general pas se manten intacto en tot lo metraje, qualquarren que fòrça poirián interpretar coma un grand desacierto e malgrat aiçò m'ausariá a dire qu'es gaireben fach a intencion. I a de scènas que visualmente luden coma lo cinèma de los sieus començaments, i a d'autras coma aquesta de l'abraçada que semblès lúder mai coma los films dels ‘40 o ‘50. Es que pas en vano, Peppy simboliza pas sonque la veritabla transicion del cinèma mut al sonòr, mas tanben lo nòu, lo del futur. S'aprigondissèm l'agach trobem possiblament que l'escala de grisas en las scènas qu'ela apareis possedisson fòrça mai contrastatz en ludent mai similaras a l'image de decènnis posteriors .

The Artist Es sens dobte una de las grandas favoritas de cara als Oscars. Caldrà veire que dralhe pas lo malefici de fòrça multi-nomenadas que fin finala après 10 o mai nominaciones se fan a pena amb qualque que d'autra estatuilla sens arribar a melhor film o melhor director. Pensem en Avatar o The Curious Maride of Benjamin Button coma exemple. Aital e tot, e e mai se fin finala pas obtenga ja mai de prèmis qu'es quaus a, lo film de Hazanavicius nos a regalat una bona desencusa als amants del cinèma classic per emocionarnos amb tanta nostalgia.