“Taking Woodstock”, un viatge a Ang Lieg

Qui vòlga veire un documentari sobratz Woodstock, amb las siás miticas accions, que cerque un documentari, un DVD musical del festival o los innombrables discs qu'a d'aver al respecto. Çò Qu'aicí Ang Lieg nos presenta tracta pas envolopa lo festival en se, mas envolopa çò qu'aviá darrièr, sobratz los sieus fondaments, los ideales qu'o creèren e la fèsta alternativa qu'aviá a la siá a l'entorn.

En utilizant coma desencusa e en s'inspirant liurament (çò qu'indica pas una adaptacion) en las memòrias d'Elliot Tiber (Demetri Martin) sobre las originas d'aqueste mitic eveniment, la pellicula preten recrear e rememoriar unas sensacions olvidadadas e obsoletas per la nòstra societat actuala.

Nos plaça en las verdas e polidas pradas del pòble de White Lake, en utilizant amb engenhi la pantalha partida, qu'ajuda a escampar la nòstra atencion davant las multiplas visions e d'emocions que se visquèron aqueles jorns. Degun pòt li negar al savi Lieg que sap ont plaçar una camèra e coma la mòure sens que l'espectador notatz la siá preséncia, e es aital coma entram de plen en aquestes tres de jorns de patz e musiciana sens comparason qualqu'un.

Es una istòria simpla al servici de la nostalgia e l'ambient, mai que per comptar una istòria a l'emplec, conten una multitud de personatges e actituds tan viuas e tan plan recreadi que, se li demandam pas çò que nos vòl pas ofrir e acceptam çò que nos ofrís òc, fan d'aquesta aventura una fèsta tan esmoventa que se relata coma el de fons.

Es pas edart que lo protagonista arribe jamai a veire lo festival, pr'amor qu'Ang Lieg desira se centrar en lo contèxt, en los sieus veïculs pintats de colors psicodélicos e de flors estampadas, las longas coas de gents qu'aumplissián las rotas e los lacs plens de hippies en se banhant entièrament desnudos.

Veses la libertat e l'abséncia de prejudicis, d'aquestas gents en dançant sens ròba amb sana jòia e ingenuitat, plens d'amor per la musiciana, alucinados per las drògas, en aimant a l'èsser uman e se limitar pas per l'orientacion sexuala, en se daissant amiar e en essent purament òm meteis.

Dempuèi lo començament, amb lo retrait que se fa de la familha protagonista, la pellicula se mòu en lo terren de la comèdia leugièra, e o fa amb gràcia, qualquarren a çò qu'ajudan las interpretacions dels tres de protagonistas, mai que mai la hilarante Imelda Staunton. M'aguès agradat que s'aprigondiguèsse un pauc mai en lo poder politic del festival, lo quin foguèsse estat interessant capturar aquesta lucha.

Fòto: REHAVYA