An dels directors consagrados seguir en fasent cortometrajes?

Lo darrièr dimenge observèri coma Mateo Gil s'amiaue lo Goya al Melhor Cortometraje per la siá òbra “Diga-me qu'ieu”. Qu'o sapiatz per el pas, Gil es lo scenarista d'entèsta d'Amenábar . A degun se li escapa que granda part de la capitada del director s'a d'a l'excellenta pluma de Gil. En mai, Mateo Gil foguèt lo director de detla, en lo sieu jorn, exitosa “Degun coneis a degun”. S'a aquò somam que participèt en la seria “de Pelliculas per pas dormir”, seria que participavan en el de directors de la talha d'Álex de la Glèisa o Jaume Balagueró, podèm considerar a Gil coma un professional consagrado dins lo cinèma espanhòl.

Aital que lo darrièr dimenge me tornèri a realizar la meteissa question que me soi realizat de tantes còps. Es logic qu'un director consagrado concorra amb de gents que comença dins lo cinèma?. contunhatz de liéger e vos expliqui lo mieu semblar.

Daniel Sánchez-Arévalo presentèt Traumalogía (una autentica òbra d'art) a l'an seguent de realizar lo sieu debut en lo long “Azuloscurocasinegro”. Ganhèt de divèrses festivals e aguèt un long recorregut e reconeissença. Après debutar amb “Los cronocrímenes”, Nacho Vigalondo faguèt lo cuert “Marisa” pel Notodofilmfest, qu'anava en el de convidat. Mas concorreguèt après amb el en de divèrses concorses.

Tot aquò m'amie a me sometre doas causas: Entendi que cnjse, coma cineasta, cregas una istòria que respira coma un cortometraje, es inutil ensajar l'alongar per far un long. Lo tieu aver de coma artista es que l'istòria siá çò de primièr per çò que cnjse li cal èsser un cortometraje, que siatz aital. Autre afar es ja lo dels festivals. Creï pas que siá just que de directors consagrados concorran amb de gents qu'invertís lo sieu esfòrç, lo sieu trabalh e dins la majoritat dels cases partís de la siá capitala, per amiar la siá istòria a la pantalha. Soi pas ni fòrça mens menospreciando lo trabalh d'aquestes de directors consagrados. Mas cal reconéisser qu'a l'ora de, per exemple, cercar principal, de subvencions o d'actors de renom, eles o an pro mai facil que la granda majoritat que ne realizam cuertes. Mas per d'autra part vesi tanben injust que lo trabalh realizat per un director se demòre en lo mai absolut ostracismo. E cal reconéisser qu'a l'ora d'ara un cortometraje que participa pas en de festivals es condemnat a l'anonimato.

Soi per aquò emplàstic de me prononciar en aqueste afar. Mentre los cortometrajes siguan destinats unica e exclusivament a la siá projeccion en de festivals, contunharem de nos trobar amb de cases qu'un modèst cuert concorra en el amb òm d'un director consagrado. Veiriá pas logic que per lo fach d'aver realizat amb mai o mens capitada qualque qu'un autre long, un director li calga daissar de s'exprimir liurament. Mas vesi tanpauc logic que se li barre la pòrta a de nòus directors d'aquesta manièra. En definitiva, es malaisida cercar una solucion a aqueste conflicte. Se vos arriba qualque a vosautres?