José Luis Garci: añejo e amb talent

Èra 1983 quand Tornar a començar, protagonizat per Antonio Ferrandis, atenguèt lo primièr Oscar que l'Academia Americana ofriguèt al cinèma espanhòl coma melhora pellicula de parlar pas anglesa. Lo sieu responsable foguèt José Luis García Muñoz, conegut dins lo mond del cinèma coma José Luis Garci.

Aqueste madrilenc, amb ascendencia asturiana, de 66 ans a atengut èsser autor literari, director, scenarista e productor amb un long curriculum a on a jonhut la literatura, lo seten art e la pichona pantalha en fòrça e fòrça variadas de las siás possibilitats.

Quand se li pregunta a Garci per los sieus començaments, apòsta totjorn que lo sieu gusanillo nasquèt de las visitas contínuas als cinèmas de la Granda Via madrilenca, aficion que li permetèt escriure sobratz cinèma en de desparièras publicacions de l'epòca, inclusas las colomnas escrichas en l'ABC e los tèxtes que sobre de tèmas foguèt en publicant e en atenhent las primièras reconeissenças.

Començavan los 70 quand lo burgalés Antonio Giménez Ric li donèt la primièra oportunitat en la granda pantalha mercés al guidon del cronicón. Al bòrd d'aqueste director, veirián las siás qualitats professionalas de directors de l'epòca coma Pedro Olea, Leon Klimovsky, Eloy de la Glèisa, Antonio Drove o Roberto de Cerèrs. La cabina, d'Antonio Mercero li atenguèt fòrça reconeissenças professionalas e la nominación al prèmi Emmy.

L'istòria del cinèma espanhòl, a un torn après la mòrt de Francisco Franco. Amb de títols de qualitat se barregèt, amb desatino e dolenta reputacion, lo cinèma de descaperatz o es quaus foguèron conegudas coma españoladas, que malgrat far partida de l'istòria d'aquesta industria en aqueste luòc, menospreciaron los bones trabalhs e minaron l'aficion pel bon cinèma de divèrsas generacions, a on lo cinèma sol èran “las tetas de qualques” amb fòrça perdon e respècte. En aquesta epòca es quand José Luis Garci se pon darrièr de las camèras per dirigir Matèria pendenta en 1977 que li seguirián a el Sonque en la matinada o las verdas pradas.

Los rais x d'aqueste director espanhòl, ofrisson unes signes fòrça especifics e pròpris que contunharàn al cors de los sieus fòrça de profession. Aquestas caracteristicas son:

en Essent autodidacta apleta l'estil dels classics americanes.

Un estil pausado e reflexivo comun en los sieus dramas e de melodramas amb granda dòsi literària.

Lo tono narratiu es sentimental a l'encòp qu'agridulce e melancólico totjorn adaptadas en lo passat.

La transicion espanhòla e la conjontura sociala foguèt lo fons de los sieus primièrs longmetratges.

Lo decènni dels ochanta comencèt amb lo documentari Alfonso Sánchez e la capitada del Crack a on Alfredo Landa, coma lo detectiu Germán Areta, ensajava crear un ambient de thrillers classic e que dobriguèt la pòrta a una segonda part.

Tornar a començar foguèt lo sieu consagración en lo cinèma e Session contínua, escarte d'una segonda nominación als Oscar, atenguèt pas la reconeissença del public en la taquilla. Mai tard arribariá Matèria aprovada amb lo Goya al melhor director e una tresena nominación a la melhora pellicula de parlar pas anglesa de l'Academia Americana.

Las adaptacions literàrias dels 90 començan amb Cançon de brèç e mai tard La ferida luminosa e quitament Lo pepin, un film qu'en 1998 li permet tornar a èsser, per quatren còp, nomenat a l'Oscar a la melhora pellicula de parlar pas anglesa. En aqueste film, lo mèstre dels mèstres de l'interpretacion, Fernando Fernán Gómez, atenh una interpretacion magistrala e atenh lo prèmi Goya al melhor actor. I a de comentaris que los vòts foguèron crompats, doncas que lo gèni innato en la personalitat de l'actor empedissiá aver las amistats de besonh per que reconeguèsson lo sieu talent.

Mai tard, e un cinèma de mantenença, arribaràn You’re the one rodada en blanc e negre, Istòria d'un punet, Tiovivo C. 1950, Ninette o Luz de Domingo.

Dempuèi intervengudi dels nonanta, parteja los sieus prètzfaches en la direccion de films amb la presentacion del programa Que grand es lo cinèma e l'edicion de la siá revista Nickel Odeón.

José Luis Garci es estat un director añejo. Los sieus tèmas son totjorn estats dins passat. Los sieus scenaris, de localizacions, d'actors e d'istòrias son part dels remembres de decènnis anteriors. Lo sieu cinèma es pas modèrn e tanpauc actual. A lo sabor del vin de crianza e l'estil de las causas fachas a man. Las siás darrièras pelliculas, las bonas en la miá umila opinion, s'es convertit en de leiçons de cinèma.