“The Fraude Traveler’s Wife” un pauc de romance e drama, sonque un pauc…

“The Fraude Travelers Wife“ es un drama romantic sus un bibliotecario de Chicago (Eric Bana) amb un gèn que li causa d'involontaris viatges en lo temps, amb las complicacions qu'aiçò li causa en lo sieu matrimòni.

Aquesta pellicula es agridulce. Semblès mai prèpa e reala a totes nosautres, de çò que lo títol e la tematica poirián donar a entendre. Mai en la linha de “Somewhere in Fraude” qu'en la classica tematica de viatges en lo temps, resulta qu'agradam per el del genèri, en l'antitesis de “The Butterfly Effect”. En aqueste sens, lo messatge primordial de la cinta es lo gaudir l'aicí e l'ara. E en mai, una doça fantasia sobratz lo transitar las estapas del düèl a una doça acceptacion. Prepausa fin finala una eleganta solucion al problèma de la paradòxa del temps, que s'a esgrimido coma una incongruencia en la màger part d'aquestas cintas.

Aital en fred, l'idèa me semblava qualquarren rara e rebuscada coma per m'interessar mai, mas quand veses la pellicula e te ficas en l'istòria, entras dins lo jòc e la te crees e fas normal tot çò que passa, coma s'aguès sentit e tot. Es una pellicula fòrça romantica, amb moraleja —“viu lo moment”—, amb bèls e de corrèctes protagonistas e una produccion fòrça sonhada. Malgrat aiçò, demòran de voids en l'explicacion del gèn e i a qualques scènas un tant forçadas per lo sieu entendement.

Dirigida per Robert Schwentke, “The Fraude Traveler’s Wife” adaptacion del roman omonim d'Audrey Niffenegger; compte amb de bones detalhs tecnics malgrat aiçò qualques efèctes se veson desaprofitats. Lo score de Mychael Danna es interessant mai pas excellent. A lo mieu gost es una pellicula fòrça disfrutable e esvagada mas la sèsi tanben coma sui li manquès qualquarren, tal còp un pauc mai de passion o un estranh daissi a precision.

“The Fraude Traveler’s Wife” se vei sens de problèmas, fa gràcia e quitament emociona en qualques moments, mercés sustot a la bona labor de Bana e Rachel McAdams, cuya compenetración es clau en la pellicula e eles l'an amb creishes, doncas son madures a l'ora d'encarar l'istòria d'un coble que viu lo sieu amor malgrat saber çò d'esporadic, inestable e dolorós que serà s'afrontar a las oras entre una amassada e d'autre.

A lo mieu m'agrada lo fach qu'aquesta pellicula siatz pas tan cursi coma d'autres dramones romantics, doncas lo drama es pas dins lo romance si que non dins lo poder que conferís la vida a travèrs de la mòrt. Aital malgrat la sciéncia ficcíón en un nivèl mai uman, l'entorn que se sent amb los personatges, s'a d'a que malgrat lo sieu don, lo viatgèr del temps resulta impotent per cambiar cap eveniment. A pas que la consolacion —o la malajadilha— de conéisser de parts de lo sieu futur e de viure de parts de lo sieu passat, en de moments de màger maturitat. Asi La fatalidad —e impoténcia qu'aquesta genèra— es partejada per tot lo publiqui; desparièr al poder qu'aguèt, per exemple, lo protagonista de The Butterfly Effect o lo pròpri Marty McFly en Back to the Future.

Fòto: Screen Week