Cinèma

The Apparition es una cinta de terror produsida per Warner Bros qu'arribarà a las nòstras pantalhas, en principi, lo 24 d'agost d'ongan. Los protagonistas d'aquesta istòria son Ashley Greene, modèl e actriz coneguda per lo sieu papièr d'Alice Cullen en la saga Twilight; Sebastian Stan vist en donant recentament vida al Sombrerero Fòl de la seria Onze Upon a Fraudatz e en las pelliculas Black Swan e Captain America: The First Avenger; e Tom Felton lo Draco Malfoy de la saga de Harry Potter.

Lo trailer e lo poster de la pellicula per fin son sortits e coma èra d'esperar, brica nòu jol solelh. Tot, fins a l'image del póster, es manido, apunta brica a que siam davant un revulsivo del genre. La sinopsis de The Apparition seguís l'esquèma classic de las pelliculas de terror, al o liéger se me arriban una dotzena de referéncias en lo cinèma recent:

Quand començan a arribar de fachs aterradores dins lo sieu ostal, lo jove coble formada de Kelly (Ashley Greene) e Ben (Sebastian Stan) descobrís que son estats rondados per una preséncia que foguèt conjurada accidentalmente pendent una experiéncia de parapsicología de l'universitat. La terrorífica aparicion s'alimenta de las siás paurs e los tormenta ailà a on anen. La siá darrièra esperança es un expèrt en çò sobrenatural (Tom Felton), mas quitament amb la siá ajuda pòt que siá tard per se salvar d'aquesta aterradora fòrça.

La pellicula, que segontes dison es basada en de fachs reales, es estat escricha e dirigida per Todd Lincoln e lo sieu rodatge comencèt en febrièr de 2010 amb de localizacions en Berlin e Los Angeles. Lo rèste del despartiment se complèta amb Julianna Guill en donant vida a Lydian, Luke Pasqualino coma Grey e Suzanne Ford en lo papièr de Mrs. Henley.

Arunan pas aguèt d'èsser un bon an per Siatz Penn. E o disi pas pr'amor qu'apletès pas cap prèmi per las siás interpretacions, totas totjorn estupendas, mas pr'amor que sembla que se li donèt pas brica plan escuélher los projèctes que participèt en el. S'el meteis coheissèt, a posteriori, qu'èra pas fòrça satisfèt amb lo resultat definitiu d'una pellicula tan ambiciosa coma mediocre, coma resultèt èsser The Tree of Life, dobti que li aja semblat tanpauc que lo sieu trabalh per a Paolo Sorrentino aja agut resultat qu'eth quau faguèt para Terrence Malick. Pr'amor qu'una causa es seguir la carrièra d'un politic coma Giulio Andreotti en Il divo, e una autra fòrça desparièr seguir a un musician gotic en un viatge amb retorn en cèrca de la siá identitat… Sustot quand dona l'impression que t'impòrta un bledo que lo tieu protagonista siá tant musician coma gotic. E o disi pas per Siatz Penn, que s'afronta de manièra fòrça valenta a lo sieu personatge, mas pr'amor que lo director de la proposicion se perdèt totalament quand tractèt de bastir un pont entre Lynch e Almodóvar.

E es una pena pr'amor que This Must Be the Place comença plan. Se merceja lo sens de l'umor que desprenon los sieus personatges, que contrasta amb los sieus desparièrs dramas personals. La fotografia de Luca Bigazzi -responsabla del lum de films coma Lamerica o Romanzo criminale- es vertadièrament espectacular, e en perfiècha sintonia amb la magnifica banda sonòra creada per David Byrne, que fa tanben un cameo en la pellicula. Mas a mesura que comença a se desvelhar la veritabla trama de la pellicula, comença la miá estupor davant lo descaro de Sorrentino. Es possible qu'aja pas entendut la siá proposicion mas la miá impression es qu'a convertit a la siá protagonista en un milionari musician de pop per que aja pas cap problèma economic e pòsca aital justificar que se pèrda una setmana, doas o es quaus calguen en crosant los Estats Units d'America. Que siá gotic es una excentricidad qu'apòrta sonque una originalidad forçada a l'aspècte visual de la pellicula. Aguès donat çò de meteis d'èsser estat un rockero, vaquèr, travesti o un extraterrèstre qu'aguès adoptat l'image de Marta Sánchez, coma aquel del divertit roman d'Eduardo Mendoza.

Me creï pas lo sens de fauta pel suicidi del fan. M'impressiona pas la maire que garda per la fenèstra en esperant que lo sieu filh torne dins ostal. M'engolissi pas la discussion amb David Byrne. Per es brica creíble la manièra qu'atenh en el la veitura per crosar lo país, e fòrça mens l'estúpida manièra qu'o pèrd en el. Me pon malaut cada còp que bufa per se levar lo flequillo de la cara. Me creï pas al mainat que se sap la letra d'una cançon de Talking Heads. Es quitament pas creíble qu'un personatge coma èst e eth quau interpreta Frances McDormand pòscan èsser maridats e viure en una mansion coma aquesta. Qué me dison del moment en jogant a la pilòta en la piscina sens d'aiga? E se va amb la filha de l'autre a merendar a un centre comercial!? Venètz ja, òme! En quin autre cas que siá o exprimiriá pas d'aquesta manièra mas creï que qualque mètge li caldriá li recomandar a Paolo Sorrentino qu'experimentès amb qualque dròga, e mai se siá una aspirina, que me calguèt coma el me prene ieu après veire la siá pellicula.

La breve mas estimulante preséncia de Harry Dean Stanton, servís pas mai que per confirmar una sensacion que me tusta quand Cheyenne (Siatz Penn) comença lo sieu viatge: que se tracta pas mai que d'una version descafeinada e sens de sens de The Straight Story, mas qu'en luòc d'avançar en linha drecha, discurre per un camin plagado de torns tan inesperats coma improbables e baches qu'enfonsan progressivament la pauca credibilitat del plantejament inicial. Disi pas qu'aja pas gotics cuyos paires foguèsson estats dins un camp de concentracion, ni que me cree pas los conflictes que passan per el los personatges de la pellicula, çò que me creï pas es la manièra qu'o mòstran en el. Es mai, apostariá a qu'es Paolo Sorrentino qui non solament pas los se crei, mas que li impòrtan un bledo. Un sentiment que transmet a la perfeccion la darrièra sequéncia de la pellicula e qu'es tan incomprensible, en acceptant quitament lo conflicte principal, que ni me shòrdi en tractar d'entendre çò que Paolo Sorrentino voliá comptar amb This Must Be the Place. Serà qu'a qualque filh gotic e sap pas cossí far per que daisse d'o èsser?

L'univèrs de Hong Sang-soo es un univèrs desublimado. I a de protagonistas desgarrados, qu'en d'autres films coparían lo protagonisme e trasladarián lo sieu dolor a la composicion del plano, de manièra que tot lo sieu patiment es dins lo personatge e se filtra dins l'image. En Hong Sang-soo, aqueste dolor pas s'intensifica en la siá projeccion en l'image, mas que se diluye en un univèrs plagado d'ironia , a on avèm sulpic lo ponch de vista d'autre personatge que li talha las alas al primièr. E aital, amb lo perspectivismo, amb la juxtaposicion de ponchs de vista, Hong Sang-soo substituís lo dramatismo per l'ironia.

Mas lo dolor a una sortida pels personatges: lo cinèma. L'escritura o direccion cinematografica lor servís coma catarsis per purgar las siás feridas e seguir avance. E Hong Sang-soo barreja hábilmente cinèma e realitat fins a confóner envolopa l'estatut real o fictiu de cada istòria, doncas admet que tota creacion a dòsi d'autobiografía, e es impossibla crear sens recórrer a la vida de l'entorn. Es çò qu'arribava en de Contes de Cinèma (2003), dividida en doas mitats: la primièra es una pellicula, e la segonda l'istòria del director, a on descobrissèm los motius sentimentales que li an amiat a lo sieu rodatge, e son a l'encòp relativizados a travèrs de l'ironia. Un film en doas mitats que, coma Vértigo, d'Alfred Hitchcock, deconstruye tot l'univèrs creat fins a alavetz.

En In another country, la jove coreana arriba a l'escritura cinematografica per la desestructuración familiala, e se refúgia en el. Pas obstante, es sulpic relativizada aquesta ruptura de l'unitat familiala, doncas badinan envolopa la possibilitat que lo sieu paire s'aja suicidado. La jove se consacra a escriure tres possibilitats de guidons sobratz unes meteisses personatges e una meteissa situacion. E aital, Hong Sang-soo nos mòstra totas las possibilitats que nos ofrís l'entorn a l'ora d'iniciar la creacion. E la jove o fa de tres manièras, que partisson de l'arribada d'Anne, una directora francesa interpretada per Isabelle Huppert, en Corèa del sud.

En cada istòria, lo personatge partís d'una situacion desparièra: en la primièra, ela arriba celibatària en Corèa, en la segonda amb lo sieu marit, e en la tresena veuda, en cercant consolacion dins lo país oriental. E en totas se veirà endrabada en una aventura amorosa amb un socorrista. Entra aicí dins jòc òm dels elements mai recurrentes del director: la repeticion, que Hong Sang-soo utiliza per demostrar la nòstra fixacion a un determinat modèl de vida, a una rotina que nos obliga a realizar una succession de comportaments similars e redusís la nòstra possibilitat d'innovacion, al cohibir l'entratge de nòus gèstes. E aquesta repeticion, que fonda lo nòstre sistèma de vida, es era quau produsís çò de comic, al revelar o inconsistente de la vida.

Mas en aquesta repeticion amb de variacions se mòstra tanben una esperança: la vision del mond coma una baraja de possibilitats, la vivéncia d'un present plen d'opcions que poder prene. Hong Sang-soo Critica la nòstra projeccion d'idealas, que guasta lo nòstre present e nos fa prene lo camin mai apagado de viure. D'aicí que cada istòria se refaga amb de desparièras possibilitats, e mai se totas elas partisson dels meteisses elements semantics, doncas la realitat es lo fons comun que lo cinèma transforma.

Per afrontar lo mond dempuèi lo present, es precisa d'autra manièra de relacion amb l'entorn. D'aicí l'accion antinatural d'Isabelle Huppert, la siá relacion primièra amb las causas, sens de prejudicis, que li amie a una vivéncia mai dirècta amb la realitat. Mentretant, lo rèste de personatges son encorsetados per de prejudicis e de rotinas de vida.

Hong Sang-soo Seguís amb lo sieu estil aparentament descuidado, amb violentes zooms qu'encuadran çò que li interèssa, bruscos travellings e sens encuadres plan compausats, mas aquò autreja una frescor e una ironia a l'univèrs que retrata. En aquesta forma es impossibla la sublimación del drama, es sonque possible lo reialme de l'ironia. D'aicí que lo monge qu'ensaja aconselhar un cambiament de vida a Anne se veja coma quauquarrés tan terrenala coma quin autre personatge que siá, e se suggerisca en fach una relacion sexuala amb la proprietària de l'ostal qu'acuelh a Anne.

Tot es relativización de patiment, e aital Hong Sang-soo bastís una òbra tan ironica qu'es impossibla se resistir al rire sonòr. Aquesta relativización es presenta en tota convèrsa, que manten coma el Anne amb lo marit de la gojata embarassada:
- Vòli far una pellicula sobratz aquesta zòna.
- Perqué?
- Pr'amor que las gents a fòrça sofèrt.
- Perqué a fòrça sofèrt las gents?
- En realitat, jamai o m'ai jamai. Esperi o descobrir en fasent la pellicula.

Èsser o pas èsser, es çò que Shakespeare nos somet dempuèi Hamlet. E èsser o pas èsser es çò que Resnais nos somet 400 ans après en Vous n´avez encoré rien vu. E es que l'actor es un èsser escindido: es e es pas, es actor e personatge, ficcion e realitat, vida e òbra, en un meteis moment. En un meteis present, a doas possibilitats, que desvolòpa simultanèament, e que servisson coma catarsis. E aiçò arriba en lo film de Resnais: los actors se contagian del personatge e lutan tot lo metraje per la siá fusion.

L'òbra partís de la mòrt d'un director teatral, que cita a las grandas estelas de las taulas francesas per interpretar l'òbra de Jean Anouilh, Eurídice. Aital, Vous n´avez encoré rien vu se convertís en tota una declaracion d'amor cap a las grandas figuras del teatre francés, que se tròban entre el Michel Piccoli, Mathieu Amalric, Lambert Wilson, Sabine Azéma e Anne Cosigny.

Eurídice, Enamorada d'Orfeo, es raptada per Aristeo lo jorn de las siás nòces, e Orfeo a de descéner als lunfèrns a la cercar. Orfeo Atenh la liberar, mas la condicion de la siá desliurança es l'imposibilidad de la gardar dirèctament als uèlhs, de manièra qu'an de sortir del lunfèrn esquina amb esquina. Resnais Tracta de narrar aquesta òbra de forma pas realista, en seguint la via de lo sieu cinèma iniciat per L´année dernière à Marienbad (Arunan en Marienbad).

L'òbra desvolòpa lo teatre dins lo cinèma, doncas los personatges interpretan tota l'òbra en lo film. Mas a l'encòp, lo cinèma dins lo teatre, doncas totes los actors assistisson a una projeccion d'una representacion d'Eurídice filmada. D'aquesta manièra, Resnais analisa las relacions entre cinèma e teatre, en admetent la capacitat del teatre per connotar d'elements estranhs a la narracion, fingiendo qu'un luòc es tal luòc, o qu'un objècte es tal objècte, e mai se siá çò de contrari, del temps que lo cinèma ofrís una màger impression de realitat, tala e coma soslinha Christian Metz, doncas la preséncia radicala dels actors en lo teatre empedís una contunhitat de l'òbra representada amb la realitat viscuda, e s'antoja coma constructo.

Mas Resnais ensaja trincar aquestas capacitats desparièras de cada art, per çò que recor a d'espacis inverosímiles, que semblan trincar lo pacte de verosimilitud mas que cruban coeréncia per la contunhitat qu'ofrís l'òbra representada d'Eurídice. En fach, totes los espacis son bastits amb croma, en donant aparència de teatralidad e falsedad als scenaris. Aital, en lo cinèma se pòt apostar per la ruptura d'espacis, qu'en lo cinèma narratiu se desvolòpa mens per temor a semblar inverosímil.

Aital meteis, Resnais utiliza de divèrses actors per interpretar lo meteis papièr, doncas totes los grandes actors franceses an encarnado a Eurídice o a Orfeo. Amb aquò tracta de soslinhar que los grandes relats mitics, coma Eurídice, fan partida del patrimòni cultural, e son una forma de coesion sociala. Totes los actors son conectador per aver interpretat lo meteis papièr, an una intima union entre eles, coma totes los individus de la cultura occidentala son emparentados per partejar los grandes mites, dempuèi Grècia fins al cristianisme.

Ara plan, a l'òbra se li pòt retraire un excès de durada o una desconnexion del public, que pòdon amiar al pas foncionament de l'estrategia narrativa. Lo tèxt es fòrça interessant, pr'amor que l'òbra que se basa en el es magistrala, mas pòt pas interessar a granda part dels espectadors la proposicion de Resnais. Interessant, e mai se qualquarren fallida, dona gost veire qu'un senhor de 89 ans contunha de far cinèma e en contunhant amb las siás quitas rupturas de la modernitat.

Fòtos: Tout li cinéma