A Separation, l'austeridad del cinèma iranian

Asghar Farhadi sabèt demostrar mercés a About Elly que lo cinèma iranian èra pas exclusiu d'Abbas Kiarostami, fòrça mai popular per alavetz. Ara amb A Separation s'afianza coma òm dels directors asiatics mai prometeires mercés a la quantitat de reconeissenças que cuèlh en distintos de festivals internacionales e en èsser lo segond film iranian en obténer una nominación a l'Oscar per melhora pellicula estrangièra e lo primièr en entrar dins la categoria de melhor guidon original.

Filmada amb una estranha prolijidad se consideram l'emplec de la camèra en man, Farhadi, qui foguèt tanben a cargue del guidon, retrata amb detalh e sens dificultat los problèmas d'una societat malaisida coma l'Iraniana a on se daissa pas de costat ni los secrèts de la justícia, sustot, ni las diferéncias socialas, religiosas o aquelas mai universalas, quitament, coma la ruptura familiala, l'agressivitat, la cólera, l'injustícia.

Semblariá que l'efusiva aculhiment que li a donat la critica internacionala nos daissa pas luòc a de dobtes que sèm davant òm òbra mèstra, un incisiu agach a la societat de lo nòstre temps, siatz aquesta del país que siá. L'incresibla proliferacion de films refritados e regurgitados del cinèma actual explique possiblament la grandesa d'un film simple, uman, realista e lo perqué de tantes espectadors coma critics l'an presa coma l'aire fresc que la granda pantalha a de besonh, almens, coma opcion escarte. Malgrat aiçò, m'ausi personalament a nadar un pauc contra lo corrent e exprimir dobertament que del film m'esperava d'autra causa.

Benlèu lo problèma venga donat a las expectativas qu'òm se cree a priori quand un film es promogut. Dempuèi totes los elements paralingüísticos, e lingüistics clar, òm elabòra la possibilitat d'una determinada istòria. Per supausat que seriá totalament ingenua s'esperès que pr'amor que lo film amièsse lo mot separacion en lo sieu títol, d'aiçò li calga me parlar especificament. Farhadi Concentra tanta fòrça en los personatges segondaris que fenís desdibujando de qualque biais als protagonistas. Las interpretacions de Peyman Maadi e Leila Hatami demòran en d'ombras, luden fredas mercés a l'extraordinari poder scenic que lo director autreja a de personatges coma Sareh Bayat, e quitament, a la siá pròpria filha Sarina Farhadi, qui interpreta a la filha del matrimòni, testimòni silenciós e dolorós del drama, veritabla victima del conflicte.

La separacion es aicí usada coma un disparador d'autre tipe de conflicte distinto al de la separacion en se. E mai se se nos compta en la scèna iniciala lo perqué del desir de divorciarse de Simin, lo director se deten pas a nos comptar sobre lo coble mas en las consequéncias funestas qu'aquesta decision fenís per desacadiar. Tre aicí, un fach provocat per la cólera donarà luòc a de discussions, fòrça, tot lo temps, amb la fòrça de besonh per nos cridar que los problèmas son fòrça, son serioses, son grèus.

E es aicí a on fenissi personalament per desconectar de l'istòria. Tantas son las lecturas qu'òm poiriá far coma de pelliculas poiriá en·hilar en partint del conflicte inicial. Es indudable la maestría de Farhadi per retratar la tension, per nos adaptar dins aqueste mond en que los personatges se mòvon e cossí s'interrelacionan mas manca a l'encòp de l'abiletat de besonh per asentar lo relat e provocar una identificacion amb los personatges que nos permeta emocionarnos amb çò que lor passa. Vòlga nos parlar de la burocracia insufrible d'una justícia qu'òm a d'en el pelejar per lo sieu compte, sens d'avocats entenduts, en discutint coma o farián los frairs front a una autoritat paternal?, Parlar de la messorga e cossí aquesta pòt constituir un pecat tremendo dins los concèptes religioses regits pel Corán?, Vòlga nos parlar de quant lamenta Simin qu'a lo sieu marit li impòrte pas s'ela se demòra o se va?, S'es que se lamenta d'encara aimar a un òme capaç de pèrdre lo jutjament fins a provocar un crim?.

O sabi, fòrça poirián acometerme, e o faràn segurament, amb totas las responsas possiblas. Après tot se prepausa aital l'istòria, coma la vida meteissa que de còps tot nos succedís en el al meteis temps, un fach fenís en generant una cadena de circonstàncias indomables. Mas, a risc de sonar mediocre, e siatz benlèu que la aja pas entenduda plan del tot, tanta fòrça ponuda ara aicí, après ailà, me donèt pas oportunitat de m'i/de m'interessar del tot per çò que passava. Lo ritme per de moments accelerats, per d'autres, extrèmament contemplativo me rendèt a l'anuèg, per qué o negar?.

Tirèri de mens la prigondor dels dialògs que Farhadi sabèt elaborar en About Elly en constituint la musiciana que gaireben pas a lo film, l'adretia de sometre una istòria simpla sens pretenciones grandilocuentes. A separation daissa pas d'èsser una pellicula per veire, avalori la man austera mas precisa d'aqueste director per crear de scènas qu'e mai se simplas daissan pas d'impactar e li arribar a l'espectador; après tot a la majoritat, lor a encantat qu'es çò que compta.

Arrasadora En la Berlinale de l'an darrièr, èst es un film que ganharà segur lo còr de l'Academia; un pronostic que lanci un tant apresurado doncas ai pas agut oportunitat de veire a las siás competitritzas estrangièras. Mas que malgrat lo sieu ritme un tant desordenado per lo mieu gost li reconeissi fòrça fòrça en cèrts trams, una fin excelentemente somés, d'aquestes qu'a de besonh pas de mots ni ademanes per se far entendre; aqueste tipe de climat e assolidatge es eth quau m'aguès agradat veire sólidamente al cors de las doas d'oras de durada.