Rugas, quand lo vielhèr daissa de marcas

En màger o mendre mesurada l'animacion s'es totjorn considerada coma qualquarren exclusiu del public infantil. Posteriorament mercés a de grandes estudis coma Dreamworks o Disney, en los sieus darrièrs tempses almens, lo genre foguèt pensat per que de tantes gojats coma grandes poguèsson gaudir dins las salas per parièra. Mas de Rugas se diferéncia en èsser totalament dirigida al public adult amb una istòria qu'a priori poiriá semblar pauc atractiua: la vida de doas ancianos en un geriatric.

Lo film basat en lo roman grafic de Paco Ròca e dirigida per Ignacio Ferreras, a atengut se colar en los Goya - e gaireben gaireben en los oscars- fòrça justificadamente doncas sèm davant una istòria abrumadoramente realista e humanamente invaluable. E mai se lo film compta amb un tono marcadamente trist e pessimista atenh retratar excelentemente lo mond de la tresena edat e la siá solitud; mas a l'encòp l'incresibla valor de l'amistat e los remembres. Impossible se sentir pas identificat amb çò que succedís, sustot, s'a de se viure d'apròp l'aver de paires en las meteissas circonstàncias o afligits de la penosa realitat de l'Alzheimer coma lo protagonista.

Amb un ritme sosegado mas brica aborrit, Ferreras se pren lo temps de comptar la vida d'Emilio, nòu húesped del larèr d'ancianos, la siá relacion amb d'autres residents e cossí creish l'amistat entre el e Miguél, lo sieu companh de cambra. La magnifica man que mòstra lo director per li donar espaci als personatges per que se desvolòpen es exquisita e se merceja que sazone los moments dramatics amb qualque quòta d'umor, escassas mas totjorn efectivas.

Rugas, cal o dire, es un film vertadièrament ardit pels tempses que corron que cal veire, non solament per la siá tematica o la siá aparenta tono de melodrama amiat a un genre coma l'animacion, mas pr'amor qu'es una istòria que tard o d'ora a totes nos tocarà viure de qualque biais. Es una pellicula que rescata la valor de las relacions umanas, dempuèi l'amistat fins a l'amor. La siá atmosfèra nos pòt arribar coma qualquarren tròp claustrofóbico e pesadamente desolador, mas se comparam amb lo roman grafic es cèrtament pro mai luminosa. Aital e tot a se confóner pas, aquesta es una animacion totalament aluenhada dels happy moments de fòrça de lo sieu genre, es una istòria adulta, plea de grandes moments, intensa e prigondament melancólica.

Estéticamente Fòrça similar a The Triplets of Belleville o L’illusionniste, aquesta es una istòria mai prèpa a la melancolía e desolacion de l'ilusionista qu'a la gràcia e tendresa de las trillizas; mas que mercés a una narrativa plagada de sòns e flashbacks nos condusisson per l'emotiu agach dels protagonistas en totes los contorns de la siá trista condicion sens quèir en de còps tròp basses ni la manipulacion de la lèrma facila. Per supausat qu'es un relat trist, inmensamente lúgubre per de moments mas plen de magia.

Es impecable lo retrait dels personatges, cossí amb grand sutileza se passa del protagonisme d'Emilio al de la relacion d'èst amb lo sieu amic per se centrar après en Miguel e cossí o a afectat tot. Es gratificant veire que los personatges e l'istòria forman un conjonch intègre e prolijamente armat a servici de l'argument, un argument que cnjse a qualqu'una manca se torna entièrament imperceptible. L'istòria fonciona pr'amor que los personatges se mòvon e agisson de manièra creíble, pr'amor que lo ritme se manten totjorn fèrm e amb una finalitat clara.

Me fascina personalament qu'una bona istòria se pòsca gaudir aital, simpla, dempuèi lo sieu argument e la siá bona elaboracion. En de tempses a on la tecnologia del 3D semblariá inundarlo tot, de Rugas s'assenta coma un oasi magnific en lo 2D, sens de grandas pretensions, leiala e umana. Merita d'aplaudiments que l'animacion espanhòla tuste un saut coma èst e demòstre que pas tot li cal venir del nòrd en aqueste genre e qu'es pas privativo ni de la comèdia ni de l'audiéncia mai pichona.

De cara als Goya pòdi pas arriesgar cossí li anarà a aqueste film doncas ai pas vist a las autras nomenadas en la siá categoria. Intuyo Que cnjse avaloram la qualitat del film a grandes chances per davant; çò que pòdi òc afirmar es qu'aqueste es pas un film per daissar passar s'encara pas o an vist. Pòt que l'istòria e lo sieu contèxt atraga pas a fòrça mas justament per aiçò los solliciti a que pas prejuzguen e li donen una oportunitat. Es plea de grandas scènas fòrça plan acompanhadas per la maravillosa musiciana de Nani García e daissarà peada dins la majoritat dels espectadors.