The Devil Inside o cossí vendre gat per lèbe

Solèr èsser pro cobarde pel genre de la terror e mai se d'adolescent, ailà per la gloriosa decènni dels ochanta, ai vist fòrça dels ara considerats grandes classics del genre. Après sobrevino l'onda del gore e m'animèri pas mai a tantes visionados coma abans. Agreguemos Lo fach qu'après de veire a pena mièja ora de The Exorcist, pr'amor que mai pas sostenguèri, e entièra Amityville II: The Possession, la tematica dels exorcismos me tiran ja totjorn per enrè. Mas ai de reconéisser que The Devil Inside aguèt una bona campanha de publicitat, en començant per un tráiler que me cridèt l'atencion. Semblava una bona barreja entre thriller e terror a on la dualidad sciéncia-religion prometiá li donar un tòque interessant.

En essent darrièr aqueles meteisses de detla, ara ja, saga Paranormal Activity fòrça que ne sèm un pauc saturats del mockumentary aviam los nòstres dobtes, mas insistissi, la campanha que foguèron hilvanando pauc a pauc abans de la siá estrea, coheissi, m'atrapèt. D'autra banda e mai se Paranormal Activity aviá un ritme vertadièrament cansino per de moments, fins a demorat e lent, ai de li reconéisser que resultava après tot fòrça bon recors per agarrarnos desprevenidos amb las paucas scènas “d'espavordiment”, efectivas fin finala.

Lo problèma amb The Devil inside es qu'aicí l'argument promet fòrça mai de çò que fin finala la cinta ofrís. Çò Que se prepausa a la debuta amb ritme pausado mas intrigante fenís en essent un guidon pro desdibujado. La pellicula se torna tan predecible que quin recors que siá estonament complís pas çò qu'auriá de. Aquesta servidora s'espanta amb qué que siá mas feniguèt vertadièrament aborrida e fins a saturada d'una camèra en man que mai qu'intimista fenís en essent irritable amb tant movement, en mai de cèrts detalhs argumentales un tant confuses.

Es una pena qu'una pellicula que compta amb de fòrça bonas accions e qualques scènas fòrça plan armadas fenisca en essent un remoquet. Agradarà segurament a qualques espectadors, après tot depend totjorn de la sensibilitat de cadun, mas segurament aqueles mai exigentes o d'amants del genre trobaràn qu'aqueste film es fòrça luènh d'èsser e mai se siá esvagat. La narracion presentada coma un fals documentari acaba per se transformar de repente en una sòrt de confesionario de grand frair a on la tension qu'auriá d'èsser ponuda en çò que succedís se transferís immediatament als protagonistas que cnjse los se retratava abans valientemente decidits subitament, e pr'amor qu'òc, se tornan de desesperats testimònis de situacions que los depassa ara. Òm fenís en se preguntant qué arribèt en lo mièg per que amb aqueste poseso s'espantatz pas ni se desmoronen e amb aqueste autre òc.

Aital meteis se los primièrs quaranta menutas del film, e mai se amb qualques clichés de per mièg mas plan resolguts, someton un fil argumental atractiu, pauc a pauc èst se consumís en una seguidilla d'assages de scènas impresionables que son pas d'autra causa que fòrça crits e rezos, imprecaciones e de detalhs del passat de cadun que daissan amb de desirs de mai. De repente lo film fenís en essent un sorrolh ensordecedor que preten volcar tot conselh l'adrenalina qu'arribèt jamai a plasmar per complèt e fins a qualques personatges fenisson contradiciéndose a se meteisses en de dialògs pro descolocados del contèxt.

A risc de me confóner m'ausariá a dire que per de moments quitament la pellicula es mal editada. Benlèu aqueste siás òm dels factors desencadenantes d'una darrièra ora fòrça paura per una pellicula que prometiá en provocant plan qu'eventualament l'espectador siá pas fòrça segur de çò que passa o de qué se nos volguèt comptar après tot. Per de moments se dobrisson qualques linhas sobratz lo passat dels personatges que demòran posteriorament en brica. Es vesedor que tal còp aquesta siá una argucia per una posteriora segonda part, m'estranhariá pas; mas William Brent Bell, director e scenarista de la cinta atenh pas provocar una atmosfèra que l'audiéncia après tot s'espante en el- coma se supausa per una istòria d'aqueste genre- ni tan siquiera, almens, s'esvague.

Admeti que ja aquesta mòda del mockumentary personalament ja m'aborrís pro. Paucs son los films que posteriors a aquela pionièira The Blair Witch Project, e mai se amb de diferéncias doncas aquesta èra pas en òc un supausat documentari mas lo cridat found footage, de paucas pelliculas qu'emulen aquesta estetica son vertadièrament bonas. The Devil inside Daissarà pas d'èsser una mai de las tantas pelliculas qu'i a envolopa exorcismos qu'arriban pas ni als talones de la classica jòia dirigida per William Friedkin en 1973.

Una opcion per veire, s'es que vòlgan e mai incurrir en l'aventura de se traire la curiositat, en la comoditat del larèr quand la se lançarà en DVD o Blu-Ray. Per la rèsta, digan pas que se los avertiguèri pas.