The Descendants: passejada descendente per l'amor e las tèrras

La darrièra pellicula dirigida per Alexander Payne, The Descendants, part coma una de las favoritas en los prèmis Oscar, amb los sieus cinc nominaciones e après aver apletat lo Glòb d'Aur a la melhora pellicula dramatica, aital coma al melhor actor protagonista per George Clooney. Demasiadas Expectativas per de tan paucas pretensions diriá ieu. Qualqu'uns pensaràn qu'es un afar de prejudicis, per parlar de George Clooney, qu'es pas sant de la miá devocion, mas que sap èsser a la nautor quand es de besonh. Es tanpauc que m'aja pas agradat la pellicula, mas m'a entosiasmat tanpauc. Siá benlèu afar de la manièra que s'elògia en el la pellicula, per per que siá fin finala un film pauc mai qu'esvagat e un tant previsible. Tractarai de m'e/de m'explicar.

Çò Que m'a semblat mai interessant de The Descendants es lo sieu guidon. Lo ponch concrèt que partís dempuèi el l'istòria en coneissent lo personatge de la maire a travèrs d'una anáfora, totjorn tre los autres personatges. Cossí se desmorona lo nuclèu familial tre l'accident que daissa a la maire en un manjatz e, sustot, la manièra que se dobrisson en el de nòus camins entre paire e de filhas qu'èran abans distanciados per las convencions tipicas d'aquestes paires que fan tot per los sieus vástagos, e mai se sàpian pas que qui son pr'amor qu'o pon en lo libre de familha. Mas çò mai interessant es cossí tre lo meteis incident se dobrís tanben una linea argumentala qu'endraba a tota la familha, aital coma, indirèctament a tota la societat que vivon en el doncas que son de proprietaris d'una basta zòna qu'an planeado convertir en un lujoso complèx toristic.

Çò de dolent es que, se plan los personatges son perfièchament de traçats e podèm nos trobar amb de situacions mai o mens comicas, interessantas e emotivas, resulta pro lamentabla que dempuèi la segonda e tresena sequéncia sapiam exactament cossí va fenir la pellicula e las siás doas de linhas argumentalas. Era quau se fa referéncia dirèctament al personatge de George Clooney e las siás filhas pr'amor que s'o ditz clarament lo mètge qu'aten a la siá esposa, e era quau endraba a tota la familha pr'amor que se dedusís immediatament de la convèrsa (forçada) que manten Matt King quand obliga a la siá filha a demandar perdon a d'autra companha de classa, abans quitament que nos ajan ponut en coneissença d'aquesta autra linha argumentala.

Probablament lo manqui s'aja d'a que, escarte d'Alexander Payne, los autres dos scenaristas responsables del tèxt, Nat Faxon e Jim Rash, son a lo sieu còp d'actors. Se per un costat me cap pas cap dobte que se son fòrça esforçats en los personatges, a la visa es que totes e cadun dels interprèts de la pellicula son mai o mens estupendos, mas en çò que toque a las accions e cossí se desvolòpa la trama tot resulta tan previsibla coma un telefilme de sobremesa qui que siá. Amb l'inconvenient que resulta excessivament long e que conten demasiadas de cançons hawaianas insuportablas -aicí pas i a mai o mens.

S'almens Alexander Payne aguès agut la gentilesa de far una aproximacion visuala, disi pas llamativa, mas òc qualquarren mai elaborada, m'auriá resultat benlèu qualquarren mai estimulante lo en visitant de The Descendants. Mas lo director se limita a mostrar en plano a la persona que parla, per insertar de contunh lo contraplano que ne respond. A aquò li apondèm unas polidas panorámicas de l'exuberante païsatge de Hawai, un parelh de planos subacuáticos e qualque primièr plano d'un personatge soltando la lagrimita e avèm ja un melodrama simple e exótico, al parelh que faciliti e digerible per totes los gostes e d'edats.

Se Foguèsse pas pr'amor que parli d'Alexander Payne m'aguès donat benlèu çò de meteis, o fins a seriá estat mens tolerante. Mas se plaçam The Descendants dins lo contèxt de lo sieu filmografía, darrièr de Sideways, qu'èra precedida per About Schmidt, parlam sens dobte d'un director que semblès qu'atenh mai d'assolidatges cuanto s'esforça mens. D'en primièr, foguèt quitament pas nomenat coma scenarista o director de la pellicula que protagonizès Jack Nicholson, e mai se aguèsson almens lo detalh de li nomenar a el e a la maravillosa Kathy Bates. Après non solament seriá nomenat per Sideways, qu'en me semblant una pellicula interessanta, es tanpauc lo va pas mai e, sens dobte, me sembla inferior que la precedenta, e mai se s'amièc dessús l'Oscar al melhor guidon, qu'òc que me semblava çò mai destacable de la pellicula. E repetís ara de nòu l'operacion amb The Descendants en çò que sembla que va aver un resultat encara -e mai se es encara per veire.

Amb çò que respecta a las interpretacions, qué pòdi dire. George Clooney es pas mal, mas, sincièrament, li ai vist en d'autras escasenças. Que sosten aicí lo plano mai temps e utiliza colirio en qualque de las sequéncias, d'acòrd, mas me sembla pas una interpretacion tan loable. S'acaso justito. I a segur dos moments qu'entendi pas: la carrerita a çò pellicula de Charles Chaplin que se tira un còp s'assabenta que la siá esposa li es estada desleiala e l'autra carrerita que se tira un còp que tròba a la familha del pavo que li es enganhar amb el. Autentics moments slapstick en un contèxt que me trai de la pellicula. Malgrat aiçò, qui me merita òc totes los elògis, es quitament pas la siá filha màger, Shailene Woodley, qu'amie tant pes en la pellicula coma Clooney, mas la filha pichona, Aimès Miller, que transmet a la perfeccion la confusion caracteristica de la siá edat e del resultat de pas conéisser tota l'informacion de çò que succedís a la siá a l'entorn. Clarament 2011 foguèt un an tremendamente fecundo en d'interpretacions infantilas.

Me sembla tanben qu'aqueste personatge es òm que bastits ne son, amassa amb l'amic de la sòr màger, pr'amor qu'en lo cas d'aquesta darrièra, me sembla qu'es tròp preparada per li explicar a lo sieu paire (e a l'espectador) aquò que ni de scenaristas e ni director sabèron o poguèren explicar d'una manièra visuala. E es pas una contradiccion que sàpian pas comptar l'istòria amb d'images quand son justament los espacis e los sentiments çò mai important de The Descendants?