General

Ongan un parelh d'amics qu'aviá començat amb el un projècte, me panèron. Se trufèron de la confidança qu'aviá depausat en eles e trinquèron quin tipe que siá d'etica que ne pòt dispausar l'èsser uman. Pensava pas escriure envolopa aqueste tèma fins que me ponèri a soscar qualques causas a l'escasença de la fin de l'an 2011, e i a qualques causas que vòli remembrar en lo mieu futur, las letras e de mots ajudan fòrça a manténer la memòria viua quand los ans se van esfumando. Convèrsas amb òm meteis qu'usan lo temps coma una forma de filtrar los fachs e apondre sabença.

Aliment pel bestial que panar a d'autra persona a una origina en la fauta d'oportunitats e d'educacion, un veritable caldo de cultiu per que cèrtas personas pensen qu'aqueste es un camin valgut e justificat. Es un tèma complèx qu'es ligat a de condicions socialas, l'entorn, la formacion e los ensenhaments dels paires. Me còsta entendre que de personas que se dison onorablas, qu'an agut gaireben tot en la vida, ajatz tanta envejadura en la sang que preferiscan aqueste camin. Pòdi pas o comprene vertadièrament. Es qualquarren que confon fòrça e te daissa fòrça reflexivo. Fins qu'o comprenes e t'avisas que l'argument inicial es entièrament errado.

Anam començar nauament.

Ongan un parelh d'amics de personas que coneguèri, qu'aviá començat amb el un projècte, me panèron. E es que los amics panan pas, i a pas forma qu'o fagan. Ailà lo problèma de lo mieu argument inicial e de la part de las miás pensadas a intervengudi d'ongan: foguèron jamai los mieus amics. Aquestas personas que coneguèri son pas d'amics de degun, son un error en la Matrix, un déjà vu, son de simplas fantaumas del passat en tractant de predicar sobre un futur que ne son complèts ignorantes. Son coma vampiros (segondaris) de True Blood, per aquò pas an nom en l'istòria, agisson alimentandose de las idèas e projèctes de de autres. Sens moral, sens etica e sens mística de trabalh. Es de gents que preferís unes paucs miles de Bolívares, a aver sang reala en las siás venas. Son vampiros de Money Blood.

En aqueste moment, en finalizant lo melhor an de la miá vida, mercés a l'experiéncia d'èsser paire, i a pas confusion, i a un enòrme alivio d'èsser luènh d'eles. Pòdon m'aver panat, mas auràn jamai ni 3,1415% de çò qu'ieu ai, e parli pas de causas materialas.

Los sòus e lo temps se recupèra en sortint a caminar, en bastint de causas amb d'amics de vertat, en trabalhant dur, en lutant e en soniant. Mas l'estigma d'aver panat a una persona que confièc en eles, se lèva pas jamai. Los vampiros sorton pas al solelh, e s'o fan se creman.

Quand se comença un nòu projècte s'inícia un camin. Quand las causas van plan, aqueste camin se fa long, se visitan de pòbles, de plajas, de bòsques e de grandas vilas. Aprenèm a caminar per la rota, e a gaudir del païsatge. I a de pichones pòrts, que coneissèm a mesura que complissèm cèrts assolidatges. Es una aventura. Una fèsta. Arriba tanben que las causas pòdon anar mal, e pas resultar. I a infinidad de variables en jòc. E malgrat aquò, i a pas forma de t'a/de t'assabentar se qualquarren pòt èsser una capitada, o un categoric error, fins que començas pas qualquarren.

Pòdes començar un projècte, sòn o idèa, en lo tieu esperit. Diboishar lo camin, pensar en las desparièras alternativas, analisar s'as las coneissenças de besonh per o aténher, imaginar lo tieu burèu, lo tieu fabrica, lo tieu luòc web. Es part del procès de començar. Aver una idèa abstracta, l'abonar amb de pensadas e d'ipotèsis de çò de possible o deseable. I a pas forma d'iniciar qualquarren, se prèviament pas usères la tiá imaginacion e creativitat, dins un estat prealable de las causas. Es part de la magia que possedissèm los èssers umans: una idèa intangible, se pòt convertir en qualquarren solut. Tornar realitat cosas qu'existisson pas.

Malgrat aiçò. Los sòns e d'idèas son recurrentes. Los avèm totes los jorns. E, coma en tot, se nos arriban de causas facilas de realizar, d'autras amb un màger gra de dificultat, e las impossiblas. Los projèctes malaisits son fòrça interessantes. Permeton modificar la nòstra vida, e ajudam a cambiar la vida dels autres.

Es vertadièrament malaisit començar a traire aquestas idèas e de sòns dempuèi lo nòstre estat mental, e las desvolopar en un contorn fisic e real. Çò mai complicat es pas executar l'idèa, es donar lo pas e començar. Prene aquesta idèa de lo nòstre esperit e la traire d'ailà. La refusar pas en lo cementèri d'idèas e sòns desbrembats. Cal complir una seria de passes que convertiscan lo gas de las nòstras neuronas en un gèl caud que poscam tocar amb las nòstras mans. E moldear nòstra vida, en convertint de nòstras melhoras idèas en qualquarren tangibla. Mas nauament, per que aquò arribe, cal començar.

Començar a donar los primièrs passes. Sens paur a çò qu'arribe après. Se començas jamai brica, poiràs jamai saber cossí fenirà. La melhora forma d'ampliar la tiá sabença e experiéncia, per aténher la capitada en la vida, es en ensajant far las causas, bastir de sòns, fondar de companhiás, escriure un libre, dobrir un blog, aver un filh, lançar un partit politic, acampar, fabricar, aprene e tractar de cambiar lo tieu entorn per que siá melhor. Es l'unica forma.

Es ora de començar.

Camilo es amb nosautres dempuèi fa gaireben 6 meses. Ieu èra jamai passat longtemps amb un mainatjon. La miá familha en Veneçuèla foguèt jamai fòrça nombrosa, los mieus paires son d'immigrants qu'escapavan d'una dictatura e Veneçuèla èra (categoric passat) la tèrra de la libertat e la democracia. Aital que las oportunitats de conéisser als filhs de cosins o familiala foguèt jamai part del panorama. Per aquò benlèu, lo mieu estonament es màger, mil còps màgers. Un èsser uman recentament nascut arriba dins lo mond amb l'intencion de desvelhar. Aquesta es lo mot que Camilo me transmet totes los jorns. Lo se tròba en un procès de se trobar amb las causas, tot es nòu, i a pas d'experiéncias prealablas, es lo desvelhar, jorn a jorn, mes a mes, a la vida. Coma paire presenciar aquesta amassada es maravilloso, dempuèi aqueles movements subtils en tocant l'aire, fins a aqueste sorire pur e pacifica de tot lo matin.

Un mainatjon se ritz coma s'aguès jamai existit lo rire. Fòrça còps los sieus sorires an pas una rason mai ailà de çò d'existent, cal rire pr'amor que rire fa rire. Es un desvelhar. Jamai en tota la miá vida ai vist d'uèlhs mai corioses. Camilo presta tanta atencion als detalhs que fa que m'agraden mai las causas. Ara l'art de Klimt, qu'adorna l'abitacion, me sembla de milions de còps mai sublime. Es que Camilo se demòra en gardant aquestas colors coma se lo temps existiguèsse pas. Coma se tota la vida d'un èsser uman poguèsse transcurrir en admirant una pintura. Me garda als uèlhs, reconeis que soi lo sieu paire, sonrie, garda cap a amunt, se pica amb lo quadre, Klimt li parla a Camilo a las siás colors sens temps. Aquò pòt arribar en 5 menutas, o en 5 meses.

Un mainatjon a una passion que los adults perdèrem. La cotidianidad es un assassin de l'esplendor de las causas. Èsser viu se poténcia fòrça a l'aver un filh. Eles desvelhan e nosautres fasèm çò de meteis. Sèm coma un parallel añejo en recuperant l'estonament en lo còr. Los acompanham en lo procès. Eles descobrisson un mond, nosautres redescubrimos un mond.

Camilo a gaireben 6 meses en desvelhant. E nosautres, los sieus paires, tanben.

Òm d'aquestes videos que te daissa pas cap mot per dire. Alucinantemente Genial.