Musica

A de fins de març, nos preguntàvem qué caminava en passant amb lo nòu disc del dúo electronic francés Daft Punk. Las collaboracions que sembla en el que son incursionando aquestes dos daissèron boquiabiertos a la majoritat dels critics, mas ara, an un nòu as jos detla manja: lo productor disc Giorgio Moroder.

Lo magic Moroder, qui s'encarguèt de moldear lo son de tot un decènni, coheissèt en una entrevista en l'International Music Summit qu'aviá ajudat a Daft Punk a sèire las basas per un rap?

En considerant los limits de l'experimentacion de Daft Punk, es estonanta mas a l'encòp, qualquarren esperat. Lo dúo convidèt a Moroder a una cabina a on, entornejat amb micrófonos de totes los decènnis, se li demandèt que compte d'istòrias sobratz la siá vida. Cada epòca foguèt grauada en lo micrófono correspondent.

Malgrat aiçò, Moroder trabalhèt pas dirèctament amb Guy Manuel de Homem Christo e Thomas Bangalter, mas que foguèt pas que dins l'estudi, acompanhat d'un enginhèr. Quand li preguntèt a lo sieu companh se los enigmatics franceses reconeisserián las diferéncias entre las desparièras pistas cossent damb lo micrófono usat, l'enginhèr respondèt: “eles sauràn”.

Lo darrièr lançament de Daft Punk data de 2010, la banda sonòra per la pellicula Tron: Legacy. E cal admetre qu'en aquesta oportunitat, foguèron pro limitats per las eleccions creativas de Disney, l'encargada del film. Doncas, sèm ansiosos per veire qué pòrtan los robóticos Daft Punk, e mai se i a pas encara de novetats sobratz una data de lançament.

A degun se li escapa que lo retorn de Soundgarden es òm dels mai esperats d'aqueste 2012. Lo sieu nom apareis totjorn al bòrd dels de Nirvana, Alice In Chains e Pearl Jam coma precursores del grunge en los ans 90 e, per aiçò, es una de las formacions istoricas del ròck. Pas obstante, lo grop se separèt en 1997 e poguèren pas seguir amb la siá trajectòria ascendente. L'oportunitat la reprenon ara, amb lo sieu retorn als scenaris.

Lo d'anuèch en lo festival Sonisphere Espanha 2012, anèt lo primièr concèrt de Chris Cornell e companhiá en Euròpa en 15 ans. Èra meritat, per tant, que foguèsse lo cap d'aficha de la primièra jornada. L'expectacion èra fòrça granda e, mercés tanben al rèste de bandas, l'assisténcia superèt los 38.000 d'espectadors.

Cossí foguèt l'accion? En de tèrmes d'objectius, Soundgarden executèt una interpretacion corrècta de las quinze de cançons que compausèron lo sieu repertòri. Los sieus membres sortiguèron davant una granda ovación del public e ataquèron amb “Searching With My Good Eye Closed” de lo sieu tresen disc, Badmotorfinger. Coma es abitual en aqueste tipe d'eveniments, aguèt de problèmas amb lo son: las guitarras s'apreciavan pas, lo delay de la votz de Cornell èra exagerat e la batariá se manjava al rèste d'instruments. Urosament, los tecnicians sabèron apariar los problèmas a mesura qu'avançava lo concèrt, amb una plan recebuda “Spoonman” o amb la psicodélica “Jesus Christ Pose”. Malgrat aiçò, quand li toquèt lo torn a “Gun”, l'illusion del public comencèt a se transformar en una barreja entre anuèg e indiferéncia. Per supausat, aviá de seguidors fòrça liurats, mas la sensacion generala èra pas tròp festiva.

A pesar que Cornell interactuara en de divèrsas escasenças amb lo public, l'actitud de la banda anèt en general tròp sobria: Kim Thayil se moviá pas mai que per controtlar lo sieu pedalera d'efèctes, Ben Shepherd èra distrach en lo sieu costat del scenari e lo baterista, Matt Cameron, sufisent aviá amb suportar la complèxa basa rítmica del grop. Tot aiçò se revirèt en una fauta de connexion entre lo grop e los espectadors, que se revirèt en un concèrt pesat. La banda atenguèt pas que manténer l'ànim del public a la fin, quand comencèt a sonar la cañera “Rusty Cage”, que li succediguèron a el lo coreado hit “Black Hole Sun” e la nòva e pegadiza “Live to Rise”. Malgrat aiçò, l'eleccion de “Slaves & Bulldozers” coma darrièra cançon del setlist foguèt pas la melhora decision, pr'amor que lo public tornèt a apagarse.

En de resumits comptes, Soundgarden ofriguèt un concèrt corrècte en çò de musical, mas brica interessant per un public predispuesto a sautar e o passar plan, qu'es just çò que succediguèt amb Machine Head, la banda qu'agiguèt après en lo scenari principal. Passavan las doas de la matinada, mas lo public tornèt a revolucionarse, a auçar los braces e cridar -e aiçò qu'incluguèron pas Davidian en lo sieu repertòri-. Tal còp es que Soundgarden pas punta en un festival coma Sonisphere? Es possible, mas soi segur que la banda poguèt póner mai de la siá part.

Èst foguèt lo repertòri de Soundgarden, que podètz escotar en las listas de Spotify e Grooveshark qu'avèm preparat:

1. “Searching With My Good Eye Closed”
2. “Spoonman”
3. “Jesus Christ Pose”
4. “Gun”
5. “Blow Up the Outside World”
6. “Fell on Black Days”
7. “Ugly Truth”
8. “Hunted Down”
9. “My Wave”
10. “The Day I Tried to Live”
11. “Outshined”
12. “Rusty Cage”
13. “Black Hole Sun”
14. “Live to Rise”
15. “Slaves & Bulldozers”

Es uèi la jornada granda del festival, amb Metallica coma d'indiscutibles protagonistas. Vos comptarem totes los detalhs de la siá accion e l'avaloracion globala de Sonisphere matin.

Per la rèsta, comptatz-nos, qué opinatz de la primièra jornada de Sonisphere? Qué vos semblèron lo rèste de grops?

Fòtos: Tom Hagen

I a un ponch de trinque en la vida de quina banda que siá: aqueste que dividís los començaments d'un grop e lo futur possible, que ditz: aquò es çò que soi e aquò es çò que serai jamai. Existís tanben un moment en la vida d'una agropacion qu'aquesta se vei en el obligada a acceptar, per plan o per mal, quinas son las siás fortalesas. E aquestes son justament los moments qu'ajudèron a Keane a definir çò que seriá la siá nòva produccion: Strangeland, editada a principis d'aqueste mes e que marca lo sieu torn après de quatre ans de semidescanso (en considerant la virada e EP que faguèron e lancèron en l'intermediari).

Pr'amor qu'aquesta nòva produccion vei lo retorn de la banda a las siás primièras aventuras musicalas, aquestas que los ponèron non solament en lo mapa mas qu'amièren a fòrça a los comparar incansablemente amb Coldplay. Ara, ieu supausi que fòrça (mai que mai los fans) se cansèron ja d'escotar de dichas comparasons e de respondre a lo sieu còp que las agropacions son entièrament desparièras, mas çò cèrt es qu'i a de similituds e podèm pas daissar de las remembrar. A la fin la question obligada es qué separèt a Coldplay e Keane en lo camin? Pr'amor que cnjse i a d'autra causa qu'aqueste nòu assag nos es vengut a remembrar es qu'ambedós conjonchs prenguèron de desparièrs camins en la bifurcacion.

Curiosament, cap dels dos an fach çò que se ditz de produccions perfièchas. Qu'a Coldplay li foncionèron, es un fach, mas los sieus dos de darrièrs discs, amb tot e qu'an de fòrça bonas cançons, an tanben de moments fòrça loishes. Pas obstante, lo quatrin es ja dins lo mond dels grandes estadis e los milions de fans. E Keane? Es aicí a on ven la part coriosa, doncas ambedoas bandas decidiguèron començar l'experimentacion en la tresena produccion. Per supausat, per Coldplay aquò foguèt sonque l'inici de çò que se convertiriá posteriorament en lo sieu grand album fins a la data (Visca la Vida…), del temps qu'a Keane l'escomesa li sortiguèt pas tan plan.

E es que cnjse plan pas podèm dire qu'al grop de Tim Rice-Oxley li manca reputacion (en fach, aqueste nòu assag arranquèt fòrça plan en la lista de ventas) lo sieu creissement es estat cèrtament fòrça mai organic qu'explosiu. En mai, e nos cal o acceptar d'ora en aquesta reseña, la siá quatrena produccion es pas necessàriament çò de melhor que li avèm escotat. Al grop o daissam en experimentant amb l'electronica e d'influéncias variadas coma Madonna e Bowie en Perfect Symmetry, la siá anteriora produccion. Vegèrem après un costat rap-electronic que venguèt tanpauc de convéncer a degun en Night Train.

E passèron aital d'autres dos ans, temps que la banda utilizèt per reafirmar la siá vocacion, engrosar las siás filas amb Jesse Quin, un vièlh collaborador qu'ara ja es membre permanent del grop, e decidir que çò de melhor èra donar un pas enrè e daissar de costat tot aquò qu'èran pas per far çò que sabon far. O diguèt ja Tom Chaplin en una entrevista recenta: “Creï qu'aqueste disc es lo son d'una banda en tocant amb las siás fortalesas”.

E òc, pr'amor que Strangeland inclutz aquestas polidas melodías pop a piano que nos introdusiguèron a l'agropacion ailà per 2004, mas amb d'elements que mòstran a una banda reanimada qu'a descobèrt çò qu'es pas e çò que pòt òc èsser. Musicalmente Poiriá èsser una barreja entre la tranquilla beutat de lo sieu primièr assag e l'energia del tresen, e mai se mai apegado a la debuta.

L'album nos mòstra alavetz un pofre polit, de fòrça pianos, teclados e sintetizadores, una produccion fòrça plan facha e de vocalas tremendamente convencedoras. Mas, a diferéncia de çò que l'ara quatrin nos ensenhèt en lo sieu debut, aqueste nòu trabalh inclutz tanben un positivismo e una energia nòva, pas mai mai melancolía, ni òdi, ni tristesa per las desfortunas de la vida. En bona part de las entrevistas que la banda a fach per promòure aqueste disc, los gojats an fòrça fach enfásis en quant a cambiat la siá vida ara que son ja dins la mitat dels 30. E aquò es vesedor quand s'escota aqueste disc, doncas en el son de presents la maturitat e la sabença per li veire la cara bona als ponchs basses, qualquarren qu'òm apren (supausi!) Amb lo pas dels ans.

Tom a definit tanben a aquesta placa coma un album sobratz tractar de trobar esperança e ànim encara en las pejors epòcas, qualquarren qu'es tremendamente notorio en las letras dempuèi “You are Young”, lo track qu'inícia aqueste nòu recorregut e que l'agropacion parla en el de prene amb jòia lo pes dels ans e ofrís una consolacion per aquesta carga. Aquesta es tanben un exemple de la part de çò que lo grop nos ofrirà avance mai: melodías apegadas al libre de “Cossí far un track pop-indie perfièch per la ràdio”, doncas en las siás menutas se mòstran totas las parts de la lista: melodía pegajosa al piano, coritos per grand estadi en la segonda part e un bon ritme que t'a ja en movent los pès per quand arrancan los “Oh oh oh oh”.

En la meteissa vena es “Disconnected”, melodía que, e mai se es pas tan impressionanta coma los melhors tracks de los sieus anteriors trabalhs, es era quau s'apròpa mai a de meravilhas coma “Everybody is changing”. Aicí la banda repetís la formula del pofre plan apariat e una melodía apassionada perfièchament cantada per Tom Chaplin que parla una relacion que per de moments se sent coma un ostal vièlh qu'en qualque ponch fòra a quèir. Segontes Tim, la letra es inspirada en la siá relacion marital, malgrat aiçò, pòt plan servir a amistats vièlhas o nòvas. O coheissi, e o disi d'un còp, es la miá favorita del disc, sens dobte.

Pel meteis costat caminan “In your Own Fraude”, “On the Road”, amb lo sieu sabor a grand concèrt e una melodía tremendamente moguda; e “Day Will Manja”, cançon amb aire d'estadi qu'ajudarà a la banda a prene a lo sieu public al mitan del concèrt e que ressort definitivament coma d'autra de las grandas de la produccion. En mai, mòstra una de las grandas inspiracions d'aqueste disc: los sòns e la revision dels meteisses amb lo pas dels ans. Es dire, en aqueste trabalh la banda, e mai que mai Tim, lo sieu compositor principal, sembla aver fach una revision del grand sòn de se consacrar a la musiciana, çò qu'es passat amb eles al cors dels ans e, fin finala, l'acceptacion de çò de bon e çò de dolent d'aqueste long camin lor a portat e qu'amien ara amb l'adultez dessús.

Per çò de meteis, i a de nombrosas letras en envoltura pop sobratz èsser positiu e se manténer fòrt en lo camin coma “Silenced By the Night”; unas autras que donan vistazos al passat coma “Neon River” e “Soverign Light Cafè”, la primièra benlèu un pauc mai tranquilla, mas ambedoas en un ritme mièg e amb remembranzas tant als rius londonencs amb los sieus lums neón e promesas d'un possible e mai se incierto futur, coma als luòcs que la banda coneguèt en la siá joenessa e que rebaton al meteis temps los sieus inicis.

En aqueste recompde, l'unica que se separa del son pop polit de l'album es “Black Rain”, inspirada per la guèrra e qu'ofrís guiños al passat electronic de los sieus dos de darrièrs liuraments, en representant quitament una espècia d'esfòrç per experimentar, tot amb de fòrça bones resultats. Avèm fin finala belegades coma “The Starting Line”, que definís l'esperit del disc sobratz tractar de trobar lo lum en los moments escures; “Watch How you Go”, fòrça semblanta mas mai polida per la siá melancólica letra que li dona en el un digne e elegant comjat a un vièlh amor que li cal ara seguir avance. Siatz “Fin finala Fog”, que barra amb el lo disc e que trabalha pauc a pauc per nos amiar a bon pòrt amb tota la bruma ja darrièr.

Aquò clar se comptam pas amb la version de luxe, que venon en el la polida belegada que li dona nom al disc, la pegajosa e supèr popera “Run With Me”, l'experimentala-rockera “The Boys” e lo bèl vals titolat “It’s not True”, que m'aguès semblat a ieu una melhora forma de barrar aqueste disc. Las quatre, ai de dire, conservan lo meteis nivèl que las siás companhas qu'apareguèron òc en la version finala, e mai se li donan tanben un aire de “durèt ja tròp” si que non ès fòrça fan de l'agropacion.

Barrem alavetz. Strangeland Es en conclusion lo retorn de la banda als sieus inicis mas amb qualques ensenhaments ja apreses. I a pas innovacion mas òc un bon emplec dels recorses e de las fortalesas que la banda a aquerit al cors dels ans. Per de moments l'album se sent un pauc torpe, e la vertat es que cap de las cançons a la grandiosidad de los sieus primièrs assages. En mai, òm se demòra en pensant de còps s'aqueste disc o escotam pas abans o se las belegades son pas tròp semblantas entre se, qualquarren que passa tanben de còps amb las melodías mai mogudas, mai que mai pr'amor que fòrça d'elas foguèron compausadas gaireben al meteis temps.

E malgrat aiçò… es pas un liurament dolent en realitat. L'afar es que, amb tot e qu'ieu soi jamai estat grand fan de Keane, me trobèri a mitat d'aqueste disc amb que m'agradavan las cançons e qu'aviá quitament melodías que francament pas te li podiás a el resistir tròp, doncas caliá començar a mòure los pès e la cap en sintonia. I a un encanti fòrça organic en la musiciana d'aquesta agropacion, aquesta que los mieus favorites (Coldplay) perdèron fa fòrça amb las siás experiéncias e autras.

Aqueste es l'afar. A la fin, çò cèrt es qu'al quatrin li foguèt pas fòrça plan amb la critica (en promiei es la longa durada d'eles que mai de bassas qualificacions a agut en Metacritic) e après o escotar qualques còps pòdi veire perqué. Pas obstante, me sembla que la banda a atengut un acòrd tácito respecto a çò que vòlon per eles e la siá carrièra d'aicí a futur. Se notan comòdes, alègres, positius, de còps quitament brilhants. E es aicí que, e mai se aqueste vertadièrament pas es un grand disc, es òc òm polit. Sauriá pas dire se perdurarà amb los ans, aquò òc, mas a de moments magnifics. Demorarà ja de cadun decidir s'aquestes segonds son mai que sufisents.

Data de lançament: 4/05/2012
Ostal discografic: Island Records
Crompa lo disc: en lo sieu luòc oficial.
Escota lo disc: en Spotify.
Tres cançons destacadas: “Disconnected”, “Black Rain” e “Day Will Manja”

Los gojats de The National an vist ascender la siá carrièra de manièra meteórica après del lançament de Boxer en 2007 e mai recentament High Violet de 2010. La banda se tròba a l'ora d'ara en pausant de tant ajetreo e de la virada de promocion d'aqueste darrièr, e al semblar tornaràn pas a l'estudi en una bona estona, malgrat aiçò, an revelat de nòvas cançons en los sieus darrièrs concèrts e en realizant de divèrsas collaboracions per qualques soundtracks.

La mai recenta es era quau la banda grauèt per la segonda sason de Game of Thrones, aquesta seria de television de la cadena HBO basada en la saga Cançon de gèl e fuòc de George R.R. Martin, adaptada dins un mond de fantasia medievala e que, mercés a la siá excellenta produccion, a cautivado tant a critics coma a audiéncia. La siá segonda sason arranquèt a principis d'abril, malgrat aiçò, lo soundtrack sortirà publicat lo prèp 19 de junh. En el s'incluràn de composicions esturmentalas de Ramin Djawadi, en mai de “The Rains of Castomere” (o Castomere, coma se menciona en los libres), la melodía que The National versionó per aqueste assag.

Lo tèma foguèt en fach compausat pel meteis autor de la saga e es de mencionats divèrses còps en la meteissa. Aiçò per supausat explica lo sieu tono medieval, tan desparièr a çò qu'eles an bastit en lo sieu son. E malgrat aiçò, una banda tan capaça coma aquesta podiá pas daissar de far un grand trabalh, almens dempuèi la miá perspectiva, doncas l'agropacion de qualque manièra atenguèt far siá la melodía sens trincar amb lo tono de la meteissa. Lo resultat es capaç de póner chinita la pèl e servís en mai fòrça plan per nos assolaçar mentre se decidisson a tornar dins la sala de grabación: