Lo sòn se compliguèt: Kashmir dins la Vila de Mexic

En òm dels capítols de la colleccion d'assages sobratz de cançons que Nick Hornby escriguèt fa qualques ans, l'escrivan mencionava l'importància d'escotar cèrtas cançons a l'edat avienta en l'an corrècte, doncas el es convencut (e ieu concòrdi) en qu'aquò lor dona una dimension totalament desparièra.

Clar qu'i a d'excepcions que confirman la nòrma. Qué foguèsse passat se Kashmir foguèsse vengut en Mexic fa 6 ans? Pòdi pas endonviar mas creï èsser en çò de corrècte se lor disi que los crits, l'euforia, la baujum de còps desmedida e la magia presenta en l'aire foguèsse pas estada parièra a çò que se produsiguèt en las darrièras setmanas.

La reaccion tala còp foguèt estonament per fòrça, mai que mai per aqueles membres del mainstream mexican acostumats a nos ficar amb atizador a una banda. Malgrat aiçò, per aqueles que pendent de divèrses ans vegèrem e signam las nombrosas peticions en linha per que venguèsson, per aqueles que foguèrem de testimònis de la quantitat de personas que daissavan pas un sonque jorn de comandar un messatge als sieus luòcs oficiales per lor demandar un concèrt, per eles, nosautres, l'unic estonament foguèt que lo cariño foguèsse correspondut. (Per cèrt, va la nòta aclaratoria per cèrt fotògraf qu'assegurava que la ràdio los aviá fach famós. Pas, foguèt pas la ràdio, en fach, la ràdio e la tele e los programas que “promòvon” musiciana independenta los espelèron pas fins que foguèron aicí).

Fau aicí un parentèsi per dire qu'aquesta nòta es escricha dempuèi la perspectiva d'una fan, aital que m'auràn de perdonar la fauta de quinsevolhe imparcialidad jornalistica. Mas es que cossí poiriá èsser d'autra manièra s'esperam tant temps. S'aqueles que nos enrotlam per èsser en primièra fila la primièra menuta del primièr jorn que comencèsson a vendre los bilhets aviam pas en la cap autra causa qu'assegurar lo nòstre luòc en la primièra presentacion anonciada pel 12 de març.

Venguèron doas datas mai, totas agotadas, mas fins a aiçò aguèrem a la fin recompensa. Non solament pr'amor qu'es quaus assistissèm lo darrièr divendres al Lunario de l'Auditòri Nacional de la Vila de Mexic aguèrem lo plaser de veire a una banda despolhada de quinsevolhe apunti de rockstar e entièrament liurada a lo sieu public, amb l'estonament encara fresc de veire que de gents a l'autre costat lo mond coneissiá e adoraba la siá musiciana, mas pr'amor qu'aguèrem en mai lo setlist mai long de tota la virada mexicana: 21 cançons, que totun s'antojaron cuertas per totes aquestes ans d'espera.

Ieu creï qu'i a almens doas manièras d'èsser en un concèrt. A lo mieu me toquèt la de fins a endavant, qu'e mai se o creen pas, a tanben los sieus defèctes. Per un costat, l'emocion se compara pas, los crits paran pas, se sent l'energia contagiosa d'aqueles qu'esperèron jol solelh divèrs d'oras e se pòt apreciar cada gèst de gratitud de Kasper e companhiá, los sorires qu'imparables apareissián al tèrme de cada cançon, los desirs que tocavan amb el los tèmas que segurament ja an un pauc tròp assajats (per aquò qu'amien ans en los tocant).

La part laja foguèt dins los crits de las gents. Francament, aviá de moments que sentiá en el qu'aviá pagat per escotar als tempraneros, que li cridavan a el a tot palmon en la part d'enrè e qu'al bòrd de la miá li repetissián a el sens cesar lo “popes pas guey!”, En luòc d'a la banda. Dolenta sonorización? Pas, en realitat ieu creï que cnjse plan lo son èra un pauc bas, lo problèma èra los crits excessius, qualquarren a çò que pressenti son pas tan acostumats aquestes daneses.

En fin, en mai d'aqueste detalh, sobra dire que foguèt un concèrt perfièch, doncas ni lo grop ni l'audiéncia o daissèron quèir un sonque moment. Detalhs i a fòrça, coma quand Kasper comencèt a lançar doces al public per mercejar la dulzura que los avián tractats amb el. Es tanben la manièra dins cossí lo frontman ponèt a totes a aplaudir, mòure los braces al compás de la musiciana, cossí li permetèt tocar la siá guitarra a òm que n'èran fins a endavant gaireben a la fin del concèrt; las anecdòtas que comptèron sobratz lo sieu vièlh e ja desparegut estudi, Petite Machine, la cara permanenta d'enojo de Mads que descobrissèm a la fin èra pas qu'aparència, doncas èra encantat d'èsser aicí; las instruccions en danés e los tamborazos precises d'Asger, la meravilha multi-esturmentala e discrèta qu'es Henrik Lindstrand e la badinada de Kasper envolopa qu'èra segur que degun coneisseriá “Petite Machine”.

Pr'amor que lo setlist se basèt principalament en lo Zitilites, aqueste disc que tornèt fans a fòrça simplament pr'amor que foguèt l'unic que se vendèt en edicion nacionala. Tèmas coma “The Aftermath”, “In the Sand”, “Big Fresh”, “Ruby Over Diamonds”, “Melpomene” e mai que mai “Petite Machine” e “Surfing the Warm Industry”, anèron de las mai coreadas per l'audiéncia.

Mas destaquèron tanben “Kalifornia”, cançon que lo quatrin dobriguèt amb el la nuèch;”The Cynic”, la pas tan aplaudida mas parièra de bona “The Corsatz of Being a Girl” e per supausat “She´s Made of Chalk”, òm dels simples de la siá produccion del 2005, Pas Balanç Palace.

La banda se donèt tanben temps per nos presentar qualquarren del nòu material. Sonèron los sieus dos primièrs simples “Mouthful of Wasps” e “Still Boy”, que sens dobte qualqu'una es en mai d'el la miá cançon favorita d'aquesta placa “Mantaray”, totas amb fòrça bona acceptacion de la part dels presents. Era quau prenguèt mens foguèt “Bewildered in the City”, çò qu'es una pietat pr'amor qu'es en fach òm dels grandes tèmas d'aqueste disc. Per cèrt, Kasper la presentèt coma una melodía d'amor cap a una vila (dins aqueste cas Naua Yòrk, a on l'agropacion grauèt part d'aqueste disc), mas en esclarint tanben que podiá èsser per qué que siá o persona.

Fin finala, la banda nos brindèt qualques tèmas vièlhs coma “Miss You”, que per lo mieu estonament foguèt òm dels mai coreados de la nuèch; en mai de la fabulosa e mai se sumamente trista e controversial “Lampshade”. Nos regalèron tanben dos melodías vièlhas, pertenecientes a las siás doas de primièrs discs “Votatz 4 Dick Taid” e “Leather Crane”.

E pas, se me desbremba pas, mas la volguèri daissar fins a la fin. Pr'amor que l'istòria d'aquesta nuèch, la d'aqueles que los coneguèron mercés a la siá video programat en las matinadas de MTV, la que n'esperèron impacientament per gaireben 6 ans e abarrotaron per 3 nuèchs lo Lunario; aquesta istòria comença amb lo track que barrèron amb el lo sieu primièr encoré “Rocket Brothers”. En çò de personal es pas la cançon que m'agrada mai d'eles mas foguèt òc era quau los donèt a conéisser e era quau sens dobte qualqu'una recebèt las mai esforçadas ovaciònes lo darrièr divendres.

Aital, après d'una longa, larguísima espera, de meses de dobte, incertitud, de constants messatges en Twitter arribèt e s'anèt la tan ansiada cita entre daneses e mexicanes. Òm cita qu'esperam poscam repetir, e mai se per i a dison que li ganha brica al primièr còp. Valguèt la pena l'espera? Absoludament òc.