Los Tres Chiflados en usant iPhone? WTF!

Soi fins a la coronilla de veire d'immenses títols d'immensas serias televisivas convertits en d'immenses remoquets cinematografics. Fart de las adaptacions (eufemismo de “ups, se me què pas una idèa nòva…”) hollywoodenses d'istorics programas de TV. L'òdi a totas. An manchado de noms maravillosos qu'avián un luòc preponderante en los anaqueles de la miá memòria, amb refritos en pantalha giganta de classics coma “Lo supèr agent 86”, “Brigada A”, “Los Dukes de Hazard” … e ara Los Tres Chiflados! Qué es çò que ven? Unes Simpsons de carn e uas a l'estil de la pejor impossibla “Popeye”? “Lo Chavo” interpretat per Gael García Bernal? ”L'Ostal de la Prada” o “La Familha Ingalls” mas plaçada en Manhattan de 2011? Un émulo de Michael Landon deséandole de doces sòns als sieus filhs, al bòrd del lièch, en illuminant la siá cara amb l'app “Candle”? Çò es çò que ven?

Çò Cèrt es que, impunidament, placèron a Moe, Larry e Curly actualament. Coma veson en lo trailer, los faguèron interactuar amb un smartphone, e -segontes los anticipos en dança- fins a los fiquèron en un set de “reality espectacle”.

E, dempuèi lo mieu ponch de vista, es èst lo pejor error; los traire de la siá epòca. Pr'amor qu'aqueste trío d'actors son lo sieu temps. Eles representan la manièra de veire lo mond en los ans 30 e 40. Tres oncles que venián de la crudeza dels espectacles de bassa monta, e que se trobèron de repente amb la capitada del cinèma e la TV; de mejans que li ponèron image a la siá manièra áspera de viure. Borders, Antisociales, desaforats, e politicament incorrèctes, representan a l'òme qu'entend pas ont es e amb quiénes.

“Los Tres Chiflados” son la barbarie e la civilizacion en un meteis set de filmacion. Èran pas sonque una soma de gags. L'estetica blanc e negre, e aqueles efèctes visuales primitius li donavan un tòque escur a la seria, que tirava en nosautres una barreja de morbo, paur e curiositat. Aquesta textura a celuloide vièlh, es la meteissa que -per exemple- fa a la pellicula “Freaks” unica. Una remake de l'òbra cim de Tod Browning, amb d'efèctes e pantalha 3D, li panariá l'arma a aquela jòia.

Brica que siá pas rot auriá d'ensajar s'apariar. Los Tres Chiflados èran Moe, Larry e Curly, e quina adaptacion que siá d'aquestes tres, per mai qu'o dirigiscan los frairs Farrelly (“Fòl per Mary”), qu'agiscan Will Sasso (Mad TV) coma lo pelón, Siatz Hayes (“Will and Grace”) coma lo de rulos e Chris Diamantopoulos coma lo del flequillo, inexorablemente perdràn en la comparason. Succediguèt fins a amb lo genial Steve Carrel en contraposición a Don Adams: la labor del de “Office” en la pellicula versus la de l'original, èra coma comparar a Justin Biever amb Paul McCartney. Es qu'al poder d'agrandamiento de la nostalgia i a pas amb quina li donar. Quand repassam uèi quin capítol que siá de 1938 de “The Three Stooges”, eth quau se ritz a de rires es lo mainat de 10 ans qu'abita en nosautres.

L'origina

Compta l'istòria que Moses Horowitz, Moe, èra la cambra de cinc frairs. Qu'atenguèt pas a completar los sieus estudis segondaris. Que lo sieu veritable amor èra lo teatre. Qu'entrèt en 1909 als estudis cinematografics Vithagraph coma cadete e qu'entrariá après a la companhiá de varietats circenses del famós comic dels ans ‘20, Ted Healey, al bòrd de lo sieu frair Shemp.

Dison que l'acte dels chiflados seriá òm dels melhors de l'espectacle de Broadway, “Una nuèch en Venècia”, al que se somariá un violonista ruludo cridat Larry, que fins a se ganhava alavetz la vida coma boxeador de pes leugièr (cossí s'imaginaràn). Comptan que Jerome Horowitz, dempuèi la butaca, se divertissiá en vesent als sieus frairs màgers, Shemp e Moe, e aquestas coreografias de piquetes d'uèlh, de vira-viras e de simples còps de ponhs; e que quand Shemp daissèt la companhiá (en ensajant seguir lo sieu pròpri camin artistic), Moe suggeriguèt a lo sieu frair mendre pel remplaçament. Jerome Se rasèt la mostacha e la cabeladura, per se donar a conéisser coma Curly.

Los archius dictan que Moe e los sieus faguèron la siá primièra aparicion en la pantalha en 1930, amb una comèdia per la 20th. Century Fox. S'èran sonats abans los Racketeers, èran ara Ted e los sieus Chiflados.

Mas un Haney alterat per l'alcoòl, feniguèt en empenhent als tres d'actors cap a la pròpria autonomia.

Çò de darrièr que faguèron al bòrd de lo sieu patron artistic foguèt una seria de participacions per la MGM; mas fin finala “The Three Stooges” trobariá lo sieu papièr protagónico en 1934, en los estudis Columbia. Moe Howard, Larry Defunte e Jerome “Curly” Howard (après en 1952, l'espelat li calguèt daissar l'enviament, compromés amb l'alcoòl, alavetz primièr tornèt Shemp Howard; en 1956, anèt lo torn de Joe Besser; e en 1958, Joe de Rita) faguèron de desenas de cuertes fins a 1970, quand Larry li calguèt abandonar lo trío de delirantes per un còp fortísimo sofèrt pendent la filmacion de “La Virada de Kook”.

Se ditz que dempuèi alavetz pas tornèron al set, salvi qualque que d'autre aumenatge o qualqu'una cita mendre. Mas l'istòria, siá ja per l'immens legat dels comediantes, pels fans dins tot lo mond o per l'inmortalidad del trío, se vòl pas fenir. Tan poderosa es la seria que serà capaça de suportar de cataclismes coma la pellicula de 2012.

Los Tres chiflados en usant un iPhone? WTF!