Lo Pic du Midi de Bigorre

Per totes es sabut que los cims mai nautes dels Pirenèus se tròban en lo vessant espanhòl de la sarrada. Fins a qualques d'aquestes cims que supèran la nautor dels 3.000 de mètres, coma l'Aneto , la Montanha Perduda o lo Posets s'apròpan en quina data que siá de l'an montanhut de tota Espanha e tanben de França.

Fòto: mgrimpho

Malgrat aiçò, en los Pirenèus franceses, concrètament en la region de Midi-Pyrenées, a una nautor de 2.778 mètres, existís un pic al que pòt pujar quina persona que siá, qui que siá qu'amasse doas condicions, qu'aja pas vértigo per montar en un teléferico de pendent fòrça acusada e siá dispausat a pagar los 30 d'èuros que còsta lo trajècte que s'inícia en l'estacion d'esquí de la Mongie.

Es de sòus, mas l'experiéncia recompensa. En a pena una cambra d'ora s'arriba a hollar lo cim de la montanha, e un còp qu'arribam fins a anam poder aicí gaudir amb una amplísima panorámica de la sarrada pirenenca e anam en mai a alucinar amb çò que nos trobam ailà.

Fòto: mgrimpho

En lo cim se tròba un grand observatòri astronómico amb desparièrs telescopios, d'installacions per l'estudi e quitament un musèu que nos mòstra los objèctes per observar lo firmamento e nos compta l'istòria del luòc.

Pr'amor que çò mai alucinante es qu'aqueste observatòri astronómico se comencèt a bastir en l'an 1878. Cal s'imaginar l'epopeya qu'aguèt de supausar aquesta òbra en avent en compte los mejans tecnics de l'epòca e las duras condicions metereológicas del luòc, doncas que lo climat de nauta montanha permet pas que trabalhar aicí pendent de paucs meses a l'an.

Per contra, a l'ora d'ara quin jorn que siá de quin mes que siá se dobrís lo teleférico per pujar al cim e a l'observatòri, en se barrant unicament los jorns que las seguidas de vent supausan en el un grèu perilh per la cabina del teleférico.