Se pòt pas far mai lent

Lo mieu amic Victor es ilusionista-mago, bon es policia municipal, mas dempuèi qu'èra un mocoso e entrèt en la Societat Espanhòla d'Ilusionismo se divertís en fasent magia en comuniones, anniversari, garitos… Es bon, fòrça bon, sap las claus per connectar amb lo public: umor, abiletat, improvisación… e sap que quin bon espectacle que siá a dos instants decisius: lo principi e la fin. Per aquò, se sètz anats a qualque espectacle auretz pogut verificar que lo mago sòl començar amb qualquarren efectista, d'aparicions de todons, fuòc… e acaba, coma sòl o far Jorge Blass, amb un desplegament de color.

Plan, fins ara, esperi vos aver interessat çò de sufisent coma per que contunhetz de liéger e , benlèu, per que esperetz una fin inesperada per aqueste post. Aquò va d'istòrias, del famós story-telling tan de mòda dins aqueste mond del social mièja. Daissatz-me que vos compte d'autra. Avètz vist la pellicula Big Fish? Es una òbra d'art d'aqueste gèni raro cridat Tim Burton. En ela, lo personatge qu'interpreta Albert Finney, Edward Bloom, es un tipe que, a l'ora de transmetre las siás vivéncias a lo sieu filh las adorna amb tota mena de de episòdis fantastics: preferís una vida apassionanta, e mai se inventada, qu'una existéncia grisa. Es un contador d'istòrias inigualable. Qué vòli dire? Çò d'important qu'es aver una istòria, una bona istòria.

O verificam cada còp qu'una campanha nos atrapa, cada còp qu'una accion de comunicacion connècta amb las gents. En lo contorn de la comunicacion sociala l'exemple mai recent es la campanha per aténher la desliurança del Director de Greenpeace Espanha, Juan López d'Uralde. Se nos remontam unes ans enrè, remembri encara lo tremendo efècte de las accions on line d'Amnistia Internacionala per evitar las lapidaciones d'Amina e Safiya, doas femnas nigerianas. En mai, çò mai trascendente, atenguèron lo sieu objectiu: pression internacionala per evitar la mòrt. Autre ensenhament: çò d'important son las personas. Una de las causas, paucas :), qu'aprenguèri a l'estudiar jornalisme es que las personas nos interessam sonque per çò que li arriba a d'autras personas coma tu e coma ieu.

Aqueste ponch es vital en las campanhas de marqueting social, pr'amor que sèm ja insensibilizados davant las grandas chifras e los grandes dramas. Es çò que lo gurú Seth Godin crida “the problem with enormity“, nos sentèm superats e daissam de prestar atencion, davalam los braces, passam. Es dur, sustot per las ONG que cada jorn se daissan la pèl en lutant per eradicar la fam o las malautiás coma la Malària. Mas s'una entitat vòl aténher que lo sieu messatge arribe es bon que cerque la forma d'enganchar al public, e èst es un bon camin. En lo futur segur que podèm parlar de cases de capitada, tant espanhòles coma, sustot, nòrd-americanes.

Aital qu'avèm l'importància d'una istòria, qu'en aquesta istòria poscam connectar amb de personas de carn e uas, avèm un principi de post intrigante e, ara, es lo moment de complir o de fraudar las expectativas. Cossí fenissi lo post per daissar un bon sabor de boca, per que òm finalize de liéger lo blog d'ETC  e aqueste post e pense qu'a pas lançat a l'escobilha 5 menutas de la siá valioso temps? Doncas, permetètz-me que recorra a Rene Lavand, un genial ilusionista argentin expèrt en cartomagia. Lo sieu famós jòc “se pòt pas far mai lent” es tanben un exemple maravilloso d'istòria. Cada còp qu'o vesi me suspren. Gaudissètz-o (en tota la siá extension, segontes avança se fa mai incresibla).

_______________________________________________________________________________

José Antonio Ritoré trabalha en Òbra Sociala Caissa Madrid en gestionant lo portal corporatiu e la siá dinamizacion e posicionament. Pòdes li seguir a travèrs de lo sieu blog “La nòrma de William” e en la siá Twitter.