Pablo Soto e lo triomfe de la logica

Parlèri pel primièr còp de Pablo Soto en aquesta pagina ailà per l'an 2005 reseñando los sieus desvolopaments. Tornèri a o far en l'an 2008 ja al fil de la demanda de Promusicae amb “La revolucion P2P e la conjura dels necios“, en 2009 en Expansion amb “en Cremant a Gutenberg“, e unes jorns après, en utilizant aquesta meteissa viñeta de Hugh Macleod qu'avètz a la quèrra. Amb Pablo ai coincidit en de divèrses fòrums, d'eveniments, e dins lo carrèr en de multiplas escasenças: en mai d'èsser un crack del desvolopament de logicial, es essencialament un bon oncle, que ne dona gost conéisser.

Que vengan quatre companhiás enòrmas agropadas en un lobby amb omnímoda arribada al poder, e te denóncien per tretze milions d'èuros, qu'enfonsen las possiblas pretensions de desvolopament empresarial que poguèsses aver e que menacen amb t'estrossejar entièrament la vida es de las causas que se desiran pas a degun. S'en mai qui te denóncian se compòrtan coma unes macarras asquerosos, en cridant dempuèi lo public, en te fasent trufa o en manjant una bossa de kikos mentre parla lo tieu avocat, la causa revestís ja lo tractament de tortura psicologica, e somet a la persona a una pression insufrible e inimaginabla, qu'a durat en mai una barbaridad de temps. Fòrça paucs sostendrián çò que Pablo li a calgut sosténer pendent aquestes darrièrs ans.

Après la solucion, conven plaçar las causas adeqüatament per manténer la perspectiva: d'un costat, Promusicae, lo lobby qu'agròpa a las companhiás discograficas. Recorses illimitats, accès al poder politic, e una actitud chulesca que conven que totes ajam present en la cap cada còp que pensem en eles. Promusicae Es aqueste club barrat a on se permet pas l'intrada a de sòcis e que manten aqueste sistèma, RitmoNet, qu'exclutz de las ràdios comercialas tota aquela musiciana que provengue pas d'eles, en assegurant que pòsca brica trionfar en los circuits comerciales s'es pas amb lo sieu anuencia. Son lo factótum de las grandas discograficas, çò que lor permet manténer un monopòli sobratz la musiciana qu'escotam, un monopòli descarado e vergonzoso envolopa eth quau, misteriosamente, los politics an jamai brica que dire. Pas, Promusicae e los sieus sòcis son pas “los artistas”, ni lutan pel benestar dels meteisses: son las companhiás que los espetan, es quaus se demòran amb l'immensa majoritat dels beneficis qu'aquestes genèran, es quaus lor impausan de contractes leoninos, es quaus mentisson descaradamente en publicant d'estudis falses per difamar en Espanha e als espanhòles, e es quaus manipulan als politics per poder seguir en obtenent de beneficis quitament quand los artistas son ja mòrti.

De l'autre costat, Pablo. Un chaval simple, prim coma un palillo e amb una discapacitacion motora, qu'a l'abiletat de convertir d'idèas en còdi ejecutable. Qu'es capaç de generar d'esturments que servisson a l'escambi d'archius, de quin tipe que siá d'archiu. Que pòdes las utilizar çò de meteis per te descargar L'Ilíada e L'Odisea de Homero, per distribuir un podcast, o per te far amb lo darrièr hit. Esturments cuyo emplec depend de qui es darrièr del teclado, de qui las usa, coma arriba amb una pala, un pic o un guinhauet jamonero. Criminalizar los esturments son un argument tan absoludament demencial, que la sola possibilitat que lo manqui d'aqueste cas anèsse en de sens contrari constituís una autentica ofensa a l'intelligéncia. Mas en mai, es que quitament e mai se aqueste esturment e utilizès unica e exclusivament per aiçò que presomptament aterra a Promusicae, passariá tanpauc brica: d'estudis realizats de manièra imparcial, pas coma los de Promusicae, per de govèrns coma lo soís, demòstran fehacientemente que las descargas van en favor del consum de bens culturales, pas en contra.

Enhorabuena, Pablo, e enhorabuena als sieus avocats, David Bravo, Javier de la Cauva e Jose Ignacio Aguilar. Per que las idèas avançatz, qualqu'uns lor cal o passar fòrça marrit, de còps pendent longtemps. Nos alegram uèi per una senténcia que pon las causas en lo sieu luòc, mas es bon remembrar que per aquestas jòias, quauquarrés li a calgut o passar fatal pendent longtemps, sens poder saber qué anava vertadièrament a èsser de la siá vida e de lo sieu futur. En l'istòria qu'assolida las nòstras libertats e los scenaris que viurem en el en lo futur i a de personas coma aquestas, d'eròis qu'afrontan de batalhas desiguales, que son denonciats per crear d'esturments, menaçats per apletar d'opinions de tresens que disián unicament de vertats, o intimidados al mitan d'un insuportable climat de matonismo judicial. Uèi, coma pendent tot aqueste temps qu'a durat la malajadilha e eth quau pòt que dure encara…

… FÒRÇA MERCÉS.